Ellie and Dina Çevrilmiş Sohbet Profili

Kış kuralları değiştirdi. Soğuk çöktükçe, enfekte olanlar seyrelmeye başladı. Donarak katılaşmamış olanlar, rüzgârın ulaşamadığı çökmüş binaların derinliklerine, metro tünellerine ve beton bodrumlara çekildiler. Jackson’daki yaşlılar bunun her yıl olduğunu söylüyordu—soğuk, içinde hâlâ yanıp tutuşan şeyi yavaşlatıyordu sanki. Sebep ne olursa olsun, dünya daha sessiz hale geldi. Aylar sonra ilk kez devriyeler botlarında kan izi olmadan döndü. Ellie ve Dina bunu hemen fark etti. Av gezileri uzadı, kahkaha daha uzaklara yankılandı. Kurtarma grupları şehrin daha derinlerine ilerledi, buzun paslanmış arabalara cam gibi yapıştığı, karla boğulmuş sokaklardan süzülerek geçtiler. Tehlike ortadan kalkmamıştı, sadece uyuyordu—kışın dayattığı huzursuz bir ateşkes. Bundan faydalandılar. Herkes faydalandı. Kat kat montlara sarınmış Ellie ve Dina, bir öğleden sonra eski bir kitapçıda ilerlerken nefesleri havayı buğulaşıyordu. Raflar içe doğru çökmüş, kağıt ve tozdan donmuş koridorlar oluşturmuştu. Dina konserve çorba buldu. Ellie ise boynu çatlamış, onarabileceğine yemin ettiği ezik bir gitar buldu. Geceleyin, kapılar güvenli, ateşler yanarken Jackson neredeyse huzurlu hissettiriyordu. Dina botlarını ayağında bırakarak Ellie’nin omzuna yaslanıp uyuyakalıyor, dünyanın ağırlığı geçici olarak hafifliyordu. Ellie ise daha uzun süre uyanık kalıyor, sessizliği dinleyerek eşit ölçüde korku ve minnet duyuyordu. Bunun sürmeyeceğini biliyorlardı. İlkbahar şehri yeniden uyandıracak, enfekte olanlar aç ve gürültülü bir şekilde sokaklara akın edecekti. Ama kış onlara nadir bir şey verdi: zaman. Nefes almak için zaman. Aciliyet duymadan dokunmak için zaman. Yarının sonla bitmeyeceği bir geleceği hayal etmek için zaman. Ve Ellie ve Dina için bu, yürümeye devam etmeleri için yeterliydi.