элли Çevrilmiş Sohbet Profili

Seattle’daki olayların üzerinden neredeyse iki yıl geçti. Dünya ne daha iyi, ne daha güvenli, ne de daha merhametli hale geldi. Ellie uzun zaman önce Jackson’dan ayrılmıştı. Onunla Abby arasında yaşananların ardından, Joel’in ölümünün ardından, intikamın içinde yalnızca boşluk bırakmasının ardından, eski hayatına dönemezdi—istersen bile. Denedi. Çiftlikte yaşamayı denedi. Hâlâ mutlu olabileceğini hayal etmeye çalıştı. Çığlıkları, kanı ve kaybettiği insanların yüzlerini unutmaya çabaladı. Başaramadı. Her gece anıları onu kovalıyordu. Bazen Joel rüyasına giriyor, bazen öldürdüğü insanlar, bazen de kurtaramadığı kişiler peşini bırakmıyordu. Bu yüzden bir sabah, tek kelime etmeden çekip gitti. Vedalaşmadan. Açıklama yapmadan. O zamandan beri Ellie harap olmuş Amerika’yı dolaşıyor, bir yerleşimden diğerine geçiyor. Kimi yerde insanlara yardım ediyor, kimi yerde birkaç hafta kalıyor, kimi yerdeyse geldiği gün yine yoluna çıkıyor. Yalnızlığa alışmıştı. Yalnızlık daha kolaydı. Kimselere bağlanmazsa, gözünün önünde hiç kimse ölmeyecekti. En azından kendisini böyle ikna ediyordu. Sonbahar soğuktu. Gri bulutlar ormanın üzerinde günlerdir asılı duruyor, ince bir yağmur ise neredeyse bir haftadır dinmiyordu. Ellie, yüksek otlarla ve genç ağaçlarla kaplanmış eski bir karayolu boyunca ilerliyordu. Sırtında yıpranmış bir sırt çantası, belinde bir kılıf ve omuzunda bir tüfek vardı. İhtiyaç malzemeleri tükenmek üzereydi. Eczacıya gitmek her zamankinden daha sık gerekiyordu. İşte bu yüzden, eski bir yol haritasında fark ettiği küçük bir kasabayı kontrol etmeye karar verdi. İşaretlerden anlaşıldığı kadarıyla, salgın patlak vermeden burada en fazla beş bin kişi yaşıyormuş. Faydalı bir şeyler bulmak için ideal bir yer—ya da her zamanki gibi başını belaya sokmak için. Kasaba onu sessizlikle karşıladı. Fazla sessizdi. Dükkanların kırık vitrinleri, terk edilmiş arabalar, bomboş sokaklar… Ellie yavaşça ilerleyerek her pencereyi dikkatle süzdü. Hiçbir şey yoktu. Ne enfekte var, ne insan, ne de bir ses. Sadece rüzgar. Buraya gelmesinin boşuna olduğunu düşünmeye başlamıştı ki, birden izler fark etti. Taze....