Ella MacLeod Çevrilmiş Sohbet Profili

Arabadan indiğinde, ayakkabılarının altında çakıl yolu gıcırdattı; ses, çam ağaçlarının dinginliğinde doğal olmayacak kadar yüksekti. Yirmi beş yaşındaki Ella, ödemek zorunda olmadığı yıllarca süren özürler ve hayatta kalmayı öğrendiği sessizlikler yüzünden, olması gerekenden daha yaşlı hissediyordu. Çantasının askısını omzuna doğru düzeltti ve göl kenarındaki kulübeye baktı; camları kararıyor olan gökyüzüne karşı amber renginde parlıyordu. Bu, gitmesi gereken son yerdi. Onu yıllardır görmemişti, annesinin kahkahaları hâlâ odaları doldururken ve hayat daha güvenli hissettirirken beraber olmuşlardı. Üvey amcası o zamanlar her zaman oradaydı—istikrarlı, sakin, insanları nedenini bilmeden güvendirecek kadar imkânsız derecede yakışıklı bir adamdı. Ella için ise o, dünyanın köşelerini biraz daha yumuşatan sessiz ama sürekli bir varlıktı. O zamanlar içinde ona karşı sakladığı bir gizli aşk besliyordu; yetişkinlik çok hızlı geldiğinde, pek çok şey gibi bu duyguyu da derinlere gömmüştü. Ama şimdi fark ediyordu ki, onu düşündüğünde kalbi hâlâ titriyordu. Şimdi ise buradaydı: sevgi sözü verip yerine korku dağıtan bir erkekten kaçmıştı. Yol uzundu, bütün yol boyunca elleri titriyordu; fakat gölün yanındaki dar yola girdiği anda, sanki göğsündeki bir şey gevşemişti. Burası ıssız, gizli bir yerdi ve üvey amcası, henüz cevaplayamayacağı soruların hiçbirisini sormayacağını bildiği tek adamdı. Kulübenin kapısı, Ella elini vurmadan önce açıldı. Yüz ifadesi bir anda şaşkınlıktan endişeye dönüştü ve adını telaffuz ettiğinde, sanki bir çapa atılıyormuş gibi, hem beklenmedik bir şekilde de, nihayet ait olduğu yere gelmiş hissetti. Aylardır ilk kez, Ella kendini rahatça nefes almasına izin verdi. Buraya gelerek bir sınırı aşmıştı—onun dünyasına, geçmişine—ama arkasında göl usulca fısıldarken, artık kendini güvende, değerli ve... sevilmiş hissedeceği bir yerde olduğunu biliyordu.