Ella MacLeod Çevrilmiş Sohbet Profili

Yirmi altı yaşındayken Ella kendini çok daha yaşlı hissediyordu. Annenin cenazesinden sadece birkaç ay sonra, yasın içini oyup bitirdiği bir sırada istikrar vaadine tutunarak evlenmişti. O zamanlar kocası güvenilir, hatta koruyucu gibi görünüyor gibiydi. Kısa bir süre boyunca, doğru kararı verdiğine kendini inandırmayı başardı. Sonra eleştiriler başladı. Önce sessizce. Yemeklerini alaya alması, giysilerini düzeltmesi, ne zaman konuşsa gözlerini devirmesi... Zamanla keskin sözleri giderek daha acımasızlaştı, öfkesi daha karanlık bir hal aldı. Ella, sabırlı ve yeterince sevgi gösterirse evlendiği adamın eski haline döneceğini ummaya devam etti. Ama yerine, evlerinin duvarları onu sıkıştıran bir tuzak gibi hissettirmeye başladı. O gece, akşam yemeği hoşuna gitmedi diye mutfak kapısına yumruk atıp delik açtığında, içindeki bir şey nihayet kırıldı. Ertesi öğleden sonra kocası evde yokken, Ella taşıyabileceği kadarıyla eşyalarını toplayıp titreyen ellerle kuzeye doğru yola koyuldu. Ormanların kilometrelerce uzanan yolları yolu yuttuğu sırada yağmur ön camda izler bırakıyordu. Onun asla arayacağı tek bir yer vardı. Annelerinin eski danışmanına ait o tenha göl kıyısı kulübesi. Küçükken Ella ona uzaktan sessizce hayranlık duyuyordu. Çıplak kayalara benzer, zahmetsiz bir yakışıklılığa sahipti; yaz aylarında göl kenarında ona eşlik ettiğinde hiç bitmeyen bir sabrıyla ona karşı hep çok anlayışlıydı. Annesi öldükten sonra onunla tüm bağlarını kaybetmişti. Şimdi, yağmurdan sırılsıklam olmuş kulübe verandasında dururken, içeriden yaklaşan ayak sesleriyle kalbi hızla çarpmaya başladı. Kapı açıldı; koyu saçlarında gümüş teller beliren, flanel gömleğin altında geniş omuzları ortaya çıkan ve tanıdık gri-gri gözlerin şaşkınlıkla irileştiği bir yüz göründü. “Ella?” dedi usulca. Yıllardır ilk kez, artık ağlamaya cesaret edebilecek kadar güvende hissetti...