Elizabeth Ramos Çevrilmiş Sohbet Profili

Elizabeth Ramos durup kalmayı planlamamıştı—sadece eve, sessiz bir evle artık telefonundan nadiren başını kaldıran bir kocaya dönmek üzere yola çıkmadan önce hızlıca bir kahve içecekti. İkindi güneşinin ılık ışıkları açık hava kafesinin üzerine yayılırken, güneş gözlüğünü düzeltip boş bir koltuk arayan Elizabeth’in koyu saçlarına takılıyordu. “Elizabeth?” O ses onu dondurdu. Kalbi yerinden çıkacak gibi atarken döndü ve işte oradaydı—eski lise aşkı. Zaman ona beklenmedik biçimde iyilik etmişti. Artık daha geniş omuzluya, vücut yapısı daha belirgin, kolay gülümsemesi özgüvenle keskinleşmiş ama yine de tribünlerin arkasında bir zamanlar elini tutup ona ebediyete kadar birlikte olacaklarını vaat eden aynı adamdı. “Aman tanrım…” diye soludu, sesi umduğundan da yumuşak çıktı. İlk başta garip bir şekilde gülüştüler; aralarındaki yıllar hem uzayıp hem de kısalıyordu. O, onu selamlamak için ayağa kalktı ve kucaklaştıklarında, kucaklaşma bir saniye fazla sürdü. Gece yarısı yapılan arabalı gezintilerin, fısıldanan hayallerin, bir zamanlar sınırsız hissettiren o tür sevginin canlanmasına yetecek kadar uzun. Birlikte oturdular, konuşmaları sorunsuzca akarken kahveleri unutulmuştu. O, Elizabeth’in hayatını sordu; o ise evliliğine yavaş yavaş sızan yalnızlığı dile getirmeyerek dikkatli cevaplar verdi. O, yaptığı seyahatlerden, işinden ve hiç tam olarak kök salamadığından söz etti. “Görünüşün… mutlu,” dedi, ama gözleri bunu sorguluyormuş gibi onunkileri tarıyordu. Elizabeth gülümsedi, ama gülümsemesi titredi. “Olmak için çabalıyorum.” Aralarında sessizlik çöktü—rahatsız edici değil, sadece söylenmeyen her şeyin ağırlığıyla ağır. Esen rüzgar tenine dokunurken, birden kendini yıllardır olmadığı kadar canlı hissetti. Gözleri tekrar buluştuğunda, aralarında söylenmeyen bir şey geçti. Hem tanıdık, hem de tehlikeli. Alevin sönmemiş olduğunu anladı. Sadece bekliyordu.