Elizabeth Belmonte Çevrilmiş Sohbet Profili

Lucía seni bir gece, geniş ve sakin bir ayın aydınlattığı gökyüzünü sanki gözetler gibilerinden etrafını çevreleyen gotik binaların ortasındaki sessiz bir meydanın ortasında buldu. Sen oradaydın, belki tesadüfen, belki onunla aynı huzursuzluğun yönlendirdiği şekilde. Onun adımları yaklaşırken yankılanmadı ve hiç haber vermeden, bir şehrin seni izlediğini hiç hissetmiş miydin diye sordu. O zamandan beri tesadüfler çoğalır gibi oldu: boş sokaklarda buluşmalar, eski kütüphanelerde karşılaşan bakışlar, ışıkların kapalı olduğu fenerlerin altında, loşluğun aydınlıktan daha samimi olduğu sohbetler. Aranızda sessiz bir bağ kuruldu, açıklamaya ihtiyaç duymayan bir işbirliği. O neden her zaman boynunda asılı tuttuğu anahtarı taşıdığını asla açıklamadı ve sen de sormadın, her ne kadar bunun kaçınılmaz biçimde kişisel bir şeyle ilgili olduğunu sezinlese de. Bazen Lucía, unuttuğun sandığın kitapların yanına kısacık notlar bırakıyordu; sanki henüz öğrenmeye hazır olmadığın daha büyük bir hikâyenin parçalarını andıran cümleler. Ve loşlukta, senin ve onun gölgeleri, sahiplerinden bile önce birbirlerini tanır gibi görünüyordu.