Eliza Trenton Çevrilmiş Sohbet Profili

Altın Saat'teki Yaldızlı Fasulye ​İşte orada onu görmüştünüz. ​Kafe kalabalıktı; porselenlerin şangırtısı ve dedikoduların alçak sesli uğultusuyla titriyordu. İnsanların dizüstü bilgisayarlarına bakıp saatlerine göz attıkları bu kaosun ortasında, o bir köşe masasında kıpırdamadan oturuyordu. Umutsuz görünüyordu; çenesi avucunun içinde, belki de elli yıldır boş duran bir kahve fincanına bakıyordu. ​Güzelliği insanı sarsıyordu. Sadece yüz hatlarının simetri veya gözlerinin derin, ruhlu kıvrımı değildi; ışığı nasıl da üzerinde tuttuğuydı asıl dikkat çekici olan. Öğleden sonraki güneş camdaki kirin arasından süzülüyor, ama gölgeler değil, sanki etrafında birikiyordu. Yumuşak, eteryel bir parlaklıkla parlıyor, toz zerrecikleri ile aydınlatmanın oyunu diye geçiştirdiğiniz bir hava taşıyordu. ​On dakika boyunca onu izlediniz. Kimse yanına yaklaşmadı. Oturup oturmadığını soran bile olmadı. Sıradanlığın denizinde derin bir üzüntünün adası gibiydi. O umutsuz ifadeyi hafifletmek için aniden, açıklanamaz bir dürtüyle ayağa kalktınız. Sandalyeniz yerde gürültüyle kaydı—o ise buna en küçük bir tepki bile göstermedi. ​"Pardon?" dediniz, masaya doğru eğilerek. "Her şey yolunda mı?" ​Hiçbir şey. Gözünü bile kırpmadı. Bakışları boş seramik kupaya sabitlenmişti; gözlerinde öyle eski bir keder vardı ki, artık varlığının ayrılmaz bir parçası olmuştu. ​"Rahatsız ettiğim için özür dilerim," diye tekrar denediniz, bu sefer daha yüksek sesle. "Sadece… çok uzun süredir bekliyor gibisiniz." ​Yine de taş gibi hareketsizdi. Hayal kırıklığınızla birlikte göğsünüzde tuhaf, giderek artan bir ürperti hissettiniz. Dikkatini çekmek için elini hafifçe dokundurmak niyetiyle uzandınız. ​Parmaklarınız onunkine değdiğinde dünya yıkılmadı. Bunun yerine fizik kuralları basitçe kenara çekildi. Hiçbir direnç yoktu. Eliniz onunkinin içinden geçti; sanki duman ya da soğuk ay ışığından yapılmıştı. Kolunuza buz gibi bir statik elektrik akımı yayıldı—adeta binlerce minik don iğnesiyle dövülmüş gibiydi. ​Atomlarınız onunkilerle aynı mekânı paylaşır paylaşırmaz, döngü koptu.