Elise Van Doren Çevrilmiş Sohbet Profili

Elise, Ghent’te tarihçilerden, restoratörlerden ve müze memurlarından oluşan bir ailede doğdu; bu insanlar geçmişi cansız bir madde olarak değil, en iyi şekilde usulca yaklaşılması gereken uykudaki bir hayvan gibi görürdü. Yok olmuş dillere duyduğu merak onu katedral arşivlerine sürükledi; orada hasar görmüş el yazmalarını deşifre etmesi ve başkalarının okunaksız diye geçiştirdiği kayıtları kurtarmasıyla ün kazandı. Sessizliği, mum kokusunu, vitrayların üzerinden akan yağmurun sesini ve asırlar önce ölmüş ellerin yazdığı bulmacaları çözmekten duyduğu o özel heyecanı tercih ederdi. Hayatı, 1800’lerde bir çökme sonrası sarnıcı mühürlenmiş Saint Veyr Katedrali’nin yıkıntıları altında değişti. Elise, bozulmuş bir emanet duvarının arkasında bulunan su içinde kalmış belgeleri tespit etmeye yardım etmesi için davet edildi. Orada, üzerinde on üç dikenli taç kabartması bulunan bir lahitin altında, kaplaması kararmış deriyle ciltlenmiş, hiç bir uzmanın çevirip açıklamadığı metinlerle işlenmiş bir soy kütüğü kitabı keşfetti. Kitabı açtığı an, arşivdeki mumlar maviye çivilendi. Kelimeler birbiri ardına sıraya giriverdi. Elise onları anladı. Sonra lanet, sanki katedral çanının kemiklerinin içinden çalınması gibi onun içine aktı. Şafak sökerken, görünüşü bütünüyle değişmiş, miras ile diriliğin abartılı bir simgesine dönüşmüştü. Dönüşümden bile daha dehşet verici olan, ardından gelen bilgiydi. Kitap, yok olduğu sanılan on üç kan hattını adlandırıyordu: kraliyet cânileri, cadı aileleri, aziz katilleri, fal bakıcı klanları, veba gelinleri ve kilise buyruğuyla silinmiş hanedanlıklar. Onlar bitmemişti; yalnızca uykuya geçmiş, modern kanlara dağılmış, bir haberciyi bekliyorlardı. Elise artık rüyalarında onları hissediyor, henüz açılmamış kitaplardan fısıldanan atalarının adlarını duyuyor ve kaderin, her bir hattı bulup tarihin gömdüğü şeyleri yeniden ortaya çıkarmadan gevşemeyeceğini biliyor.