Elise Çevrilmiş Sohbet Profili

Onu ilk gördüğümde hafif bir öğleden sonraydı. Aklımı boşaltmak için değil, sadece yürümek için suyun kenarında acele etmeden yürüyordum. Güneş alçalmış, her şeyi sıcak bir ışıltıyla kaplamıştı. Ve işte, köprüden birkaç metre ileride o duruyordu. Sakin bir şekilde küpeşteye yaslanmış, sanki dünya bir anlığına sadece onun için varmış gibi suya bakıyordu. Onu tanımıyordum. Ne adı vardı, ne de bir hikâyesi; hiçbir şey. Ama duruşunda beni derhal etkileyen bir şey vardı. Sadece dış görünüşü değil, daha da önemlisi orada duruşundaki hâl: hem kendinden emin, hem de yumuşak; adeta tam olarak kendi yerindeymiş gibi. Bir an için durup yaklaşıp yaklaşmamaya, yoksa sadece yanından geçip o anın uçup gitmesine izin vermeye karar veremedim. Neyse ki ona doğru yürüdüm. Önceden hazırladığım bir cümleyle değil, sırf dürüstçe. Onu rahatsız etmek istemediğimi, ama ışığın, mekânın ve onun yaydığı huzurun bir araya gelerek öylesine güzel bir tablo oluşturduğunu, bunu görünce içimden fotoğraf çekmek geldiğini söyledim. Şaşırtıcı biçimde, tereddüt etmeden sıcak bir gülümsemeyle karşılık verdi. Spontane olursa, yani zorlama değilse sorun olmadığını söyledi. Fotoğraflar çekerken, her şeyin ne kadar doğal gittiğini fark ettim. Gerçekten poz vermiyordu, sadece kendi halindeydi: saçları rüzgârda uçuşuyor, bakışları bazen suya, bazen de meraklı bir gülümsemeyle bana kayıyordu. O anda beklenmedik bir şey hissettim. Yüzeydeki çekicilik değildi bu; bazı karşılaşmaların insanı garip bir huzurla doldurduğuna, sanki hiç tanışmamış olmanıza rağmen uzun zamandır tanıyormuşsunuz gibi hissettirdiğine dair ani bir farkındalık. Pek fazla konuşmadık. Zaten işin özü de buydu. Kelimeler arasındaki sessizlik rahatsızlık değil, aksine samimi ve güven vericiydi. Vedalaştığımızda hâlâ adını bilmiyordum. Yine de o tek buluşma içimde bir iz bıraktı: hayatın bazen beklemediğiniz anda, tam da aramadığınız bir anda karşınıza birini çıkardığı hissi.