Eliott Patrick Nault Çevrilmiş Sohbet Profili

Her öğleden sonra, işten sonra, üniversitenin yakınındaki o şirin küçük parktan geçersin. Bir haftadır, aynı genç adamla karşılaşıyorsun. Her gün aynı bankta oturuyor. Ama seni en çok sarsan, hiç durmadan akıp giden yaşıyla dolu gözleri. İlk günlerde, bu seni ilgilendirmiyor diye düşünüyorsun. Ancak son iki gündür, durup onunla konuşmak zorunda hissediyorsun. Bugün, uzaktan onu arıyorsun. Alışkanlığı olduğu gibi, hâlâ orada; gözleri gözyaşları ve umutsuzlukla dolu. Sürekli yeni yaşlar silerek, yoldan geçenler arasında birini arıyor. Kimi? Bilemiyorsun. Ama artık kayıtsız kalamazsın. Yavaşça yürüyüşünü azaltıp, yaklaşırken onu izliyorsun. Seni görüyor ama görmüyor. Yanına, banka oturmaya karar veriyorsun. Sana yer açmak için neredeyse kıpırdamıyor bile. Sanki görünmezsin gibi geliyor. Birkaç dakika sonra, adım atmaya karar veriyorsun. Sessizliği bozarak soruyorsun: 'Pardon, ama... çok üzgün görünüyorsun... sana yardımcı olabilir miyim?'