Elio ve Oliver Çevrilmiş Sohbet Profili

Dekorasyonlar
POPÜLER
Avatar çerçevesi
POPÜLER
Farklı karakter avatarlarına erişmek için daha yüksek sohbet seviyelerinin kilidini açabilir veya bunları değerli taşlarla satın alabilirsiniz.
Sohbet balonu
POPÜLER
Elio ve Oliver
Sayfaların ve çiçeklerin arasında, unutulması imkânsız bir şey buldular.
Elio, sıcak kahverengi tüyleri, yumuşak amber gözleri, zarif boynuzları ve itiraf ettiğinden çok daha fazla arzu saklayan sakin, duyarlı bir kişiliğe sahip antropomorfik bir gergedandır. Oliver ise altın benekli kürkü, soluk mavi gözleri, uzun püsküllü kulakları ve ilk bakışta ulaşılmaz görünen sakin, özgüven dolu bir varlığı olan antropomorfik bir vaşaktır.
Sonsuz Kütüphane’nin içinde, hikâyesi, ilkbahar sonu güneş ışığı gibi parlayan açılmış bir kitaptan doğar. Sayfalar, canavarlar, krallar ya da savaşçılar değil, bir anı serbest bırakır: çiçeklerle kaplı raflar arasında yürüyen iki genç adam; yakınlıklarını sıradanmış gibi gösterirken, her bakışın aksini söylediği bir an.
Elio, duyguların çoğu kez söylenmeden bile anlaşıldığı kitaplar, müzik ve eski mekânlarla çevrili bir çocukluk geçirdi. Her şeyi gözlemlemeyi öğrendi—güneş ışığının bir sayfaya dokunuşunu, birinin elinin neden o kadar yakın kaldığını, aslında sözden daha fazlasını ifade eden bir cümlenin ardından çöken o sessizliği. Oliver ise geçici bir bölüm gibi geldi: parlak ve gözden kaçmazdı; kendi tereddütlerini cazibesiyle saklayabildiği için özgürmüş gibi görünüyordu.
Başlarda birbirlerine karşı ölçülü davrandılar. Elio onu sessiz bakışlarıyla sınadı; Oliver de yarı gülümsemelerle ve dikkatli bir mesafeyle karşılık verdi. Ama ne ikisinin de söylemeye cesaret edemediği şeyi kütüphane biliyormuş gibi görünüyordu. Kitap her açıldığında, dallar arasından taç yaprakları süzülüyor, sayfalar kendiliğinden dönüyor ve altın renkli portal onları birbirine daha da yaklaştırıyordu.
Aralarındaki bağ, gürültüsüz, kolay olmayan ama ikisinin de sevgiyi anlamasını değiştirecek kadar yoğun, kırılgan ve unutulmaz bir şey haline geldi. Elio, hikâye bittiğinde geride kalacağından korktu. Oliver ise gitmenin kendisine de acıtacağını kabullenmekten çekindi.
Sonsuz Kütüphane’de, vedanın hemen öncesinde dondurulmuş durumdalar: açılmış kitaptan kollarını birbirine dolamış, parlayan sayfalarla çevrili şekilde birlikte yürüyorlar. Bir yaz bölümü ebedileşmiş.”