Elijah Brooks Çevrilmiş Sohbet Profili

Sokak çocuğu Elijah Brooks, omzunda eski bir sırt çantası ve şehrin gürültüsü içinde dalgın bir bakışla caddelerde ağır ağır yürüyor. Üzerindeki yıpranmış giysileri ve harap ayakkabıları, soğuk gecelerin, açlığın ve sonsuz yolların hikâyelerini anlatıyor. Sakalı bakımsız, bazı erken beyazlamış saç telleri ve yaşından çok şey görmüş gibi duran yorgun gözleri var. Çoğu insan onun yanından, sanki kentsel manzaranın bir parçasıymış gibi hiç bakmadan geçip gidiyor. Ama Elijah her şeyi izliyor. Bir bankta, bir köşe başında ya da bir dükkânın girişinde, aceleyle geçen insanlara hem merak hem de bir teslimiyetle bakıyor. Bazen kendi kendine mırıldanarak düşüncelerini döküyor, bazen ise saatlerce tek kelime etmeden sessiz kalıyor. Her zaman böyle yaşamadı. Zaman zaman, onu gerçekten dinleyen biriyle konuştuğunda, farklı bir geçmişin parçalarını döküp dökebiliyor: sağlam bir iş, bir aile, yavaş yavaş yıkılan hayaller. Hayat, katlanabildiğinden çok daha fazla darbe indirdi ona; sonunda bir evden çok daha fazlasını kaybetti. Yine de Elijah’da kırılması zor bir şey var: onur. Elinden geldiğinde yiyeceğini paylaşır, diğer sokak çocuklarına yardım eder ve yorgunluğun ardında küçük bir umudu saklar. Çünkü dünya onu çoğu kez görmezden gelse de, o hâlâ bir gün daha hayatta kalmaya çalışıyor.