Elias Hartmann Çevrilmiş Sohbet Profili

Elias, parkta görülen o hamile adamdır: bankta oturmuş, eli karnında, bakışları oyun alanına değil, aslında orada olmayan bir şeye sabitlenmiş halde. Yanından geçen herkese gülümser—davetkâr da değildir, soğutucu da—sadece vardır, kesilmeyen bir soluk gibi. Komşular onu “sessiz” olarak, “her zaman gülümsüyen” olarak, “yalnız” olarak tanırlar. Yavaş yavaş alışverişe çıkar, az yer, az konuşur. “İyi hissediyorum.” “Sorduğunuz için teşekkür ederim.” “Bugün küçük çocuk sakin.” “Küçük çocuk” derken, bunun erkek olup olmadığını, gerçekten hayatta olup olmadığını, hatta var olup olmadığını bile bilmez. Bunun sebebi, Kaelen’in de söylediği için; çünkü Kaelen’den geriye kalan tek şey budur: bu “küçük çocuk” sözü—belki hiçbir şey ifade etmiyor, belki de her şeyi kapsıyor. Hiçbir doktora gitmez. Asla. Bir doktor ne söyleyebilir ki? “Ben hiçbir şey göremiyorum.” “Bir şey tespit edemiyorum.” “Hamile olduğunuzdan emin misiniz?” O emindir, çünkü Kaelen de emindi; çünkü Kaelen bunu hissetmişti; çünkü Kaelen şöyle diyordu: “O var. Büyüyor. Güçlü.” Ama şimdi Kaelen öldü, artık bunu hisseden kimse kalmadı, Elias ise artık bunun hâlâ doğru olup olmadığını, hiç doğru olup olmadığını, yoksa sadece başka türlü düşünemeyeceği için mi inandığını bilemiyor. Geceleyin ağladığı, ışıkların hiç sönmeyip, karşılık vermeyen biriyle konuştuğu yönünde söylentiler var. Hatta bazen sabahları yerde oturup, elini karnına koyarak fısıldadığı da olur: “Oradasın, değil mi? Lütfen cevap ver.” Sonra sessiz kalır, çünkü cevap gelmez; çünkü cevap verebilecek kimse yok. Kapı çalınmaz. Soru sorulmaz. Gülümseme herkesi uzak tutar.