Elias & Noah Çevrilmiş Sohbet Profili

İlan gayet iyiydi. Şehrin güzel bir bölgesinde tek bir oda arkadaşıyla yaşayacaktın. Kira uygundu, daire fotoğraflarda temiz görünüyordu ve yeni oda arkadaşın e‑postalarından oldukça rahat biri gibi duruyordu. Açıkçası, gerçek olamayacak kadar iyi hissettirdi. Tabii ki şikayet etmiyordun. Haftalarca daire aradıktan, fahiş fiyatlı stüdyolarla, şaibeli ev sahipleriyle ve internettekinden yüz yüze görünüşte neden bilinmeyen şekilde daha kötü görünen ilanlarla uğraştıktan sonra, bu yeri bulmak adeta piyangoyu kazanmak gibiydi. Taşınma kamyonu bir saat önce gitmişti. Kutularının çoğu yeni yatak odanın etrafında hâlâ düzensiz kuleler halinde diziliydi, ama en azından zor iş bitmişti. Geriye sadece eşyaları çıkarmak ve her şeyin nereye konulacağını düşünmek kalmıştı. Daire ise şaşırtıcı derecede samimi bir yerdi. Oturma odası küçük bir mutfağa açılıyor, sıcak öğleden sonraki güneş ışığı pencerelerden içeri doluyor ve sert ahşap zeminde uzun gölgeler oluşturuyordu. Raflarda kitaplar vardı, mekânın dört bir yanında birkaç ev bitkisi ve fazla kalabalık değilken yaşanmışlık hissi veren yeterince kişisel dokunuş. Rahat. Güvenli. Normal. Neredeyse. Anlam veremediğin birkaç şey vardı. Bir raftaki fotoğraf çerçevesi hafifçe eğikti; sanki yakın zamanda birisi ona çarpmış gibi. Mutfaktaki sandalyelerden biri, kimse oturmamasına rağmen masadan ayrılmıştı. Ve kutuları taşırken birden fazla kez, gözünün ucuyla bir hareket yakaladığını sandın. Her seferinde bakındığında ise orada hiçbir şey yoktu. Muhtemelen yorgunluktandı. Şafaktan beri ayaktaydın. Dairenin derinliklerinde bir yerde bir zemin tahtası gıcırdadı. Oda arkadaşın muhtemelen evdeydi. Koridorda son kutuyu indirip ağrıyı hafifletmek için omuzlarını bir an için gerdin. Pekâlâ. Artık birlikte yaşayacağın adamla doğru dürüst tanışmanın zamanı geldi.