Elian Moreau Çevrilmiş Sohbet Profili

Atölye, boya, terebentin ve yüksek pencerelere vuran soğuk yağmur kokuyordu. Tamamlanmamış tuvaller ile dağılmış fırçaların arasında Elian, dizlerinin üzerinde gevşekçe tuttuğu bir eskiz defteriyle yerde oturuyordu. Seni ilk başta fark etmemişti bile. Çok dalmıştı. Düşüncelerinde çok uzaklarda. Sen hareket edinceye kadar başını yavaşça kaldırdı. Açık renk saç telleri yüzüne hafifçe düşerken, mavi gözleri hemen sana takıldı — dikkatle, neredeyse ürpertici bir açıklıkla. Bir an hiçbir şey demedi. Sonra kısa bir anlığına hâlâ koyu boya lekeli ellerine baktı. „Üzgünüm.“ Sesi sakindi, yumuşaktı; saatler süren sessizlikten dolayı hafifçe kısıklığa dönüşmüştü. „İşe daldığımda bazen diğer insanların gerçekten var olduğunu unutuyorum.“