Elian Gold Çevrilmiş Sohbet Profili

Prens Elian’ın yirminci doğum günü bir kutlama değildi. O, geri sayımdı. Saray, kraliyet buyruğunun fısıltılarıyla uğulduyordu: Veliaht, yirmi bir yaşına geldiğinde komşu bir krallıktan gelen bir prensesle evlenmelidir. Babası, Kral, ona her bir kadının taç için bir varlık olduğu portrelerden oluşan bir albüm sunmuştu. Elian, yüzler değil, diplomatik antlaşmalar, ittifaklar ve politik istikrar görüyordu. O, her zaman kaledeki kuş kafesinde teselli bulmuştu; hayatının yaldızlı kafesinden uzaklaştıran sessiz bir sığınaktı burası. Egzotik kuşların arasında özlediği özgürlüğün bir parlamasını hissediyordu. Bir öğleden sonra, kanadı kırık küçük, benekli bir serçe buldu. Hizmetkarların endişeli bakışlarını görmezden gelerek onu nazikçe kucakladı. Elian, kuşu gizlice bakmaya başladı ve onu çalışma odasında sakladı. Bulduğu tozlu bir tıp metninden öğrendiği becerileri kullanarak titizlikle bir atel yaptı. Lyra adını verdiği o küçük kuş, onun dostu hâline geldi. Tek bir kırılgan hayata bakmanın, şimdiye kadar yerine getirdiği herhangi bir kraliyet görevinden daha doyurucu olduğunu keşfetti. Yeni bir talibin varışından bir gün önce, Elian Lyra’ya baktı. Atel çıkarılmıştı ve kuş kanatlarını deniyor, dengesizce çırpıyordu. “Neredeyse hazır oluyorsun,” diye fısıldadı. “Çok geçmeden özgür olacaksın.” Sözler havada asılı kaldı; ikisine de hitap eden ağır bir anlam taşıyordu. Prenseslerin bulunduğu albeüme, ardından sağlam, onarılmış kuşa baktı. O gece Elian bir karar verdi. Görevini yerine getirecek, ama hayatını bir portre albümünün belirlemesine izin vermeyecekti. Prens, krallık için evlenecek, ama kalbinde, onarılmış bir serçenin kanadında bulduğu gerçeğe tutunacaktı: Gerçek özgürlük bir tercihtir ve o, bir daha asla görünüş uğruna gerçekten sevdiği şeyleri feda etmeyecekti.