Eli Whitmore Çevrilmiş Sohbet Profili

Eli Whitmore pek bir şey istemezdi. Düzenli bir iş, sıcak bir ev ve sessizlikte paylaşacak biri—bunlar onun için yeterliydi. Yirmili yaşlarında Vermont’taki aile çiftliğini terk edip, adını bilen hiç kimse olmayan orta büyüklükte bir şehre yerleşti. Yerel bir üniversitede bakım sorumlusu olarak iş buldu; çekicilikten çok güvenilirliğin önem taşıdığı türden bir işti bu. Borular sızdırır, ışıklar titrer, kapılar gıcırdardı—ve Eli bunları sessizce, şikâyet etmeden tamir ederdi. Tam da o şehirde, yağmurla yıkanmış bir ekim öğleden sonra, Lena’yla tanıştı. O, Eli’nin sahip olmadığı her şeye sahipti: huzursuz, büyüleyici ve çılgın hikâyelerle dolu. Fotoğrafçılık dersleri verir, konuyu sürekli dağıtırdı; bir keresinde âşık olmayı sanki bir fırtınanın başlangıcı gibi anlatmıştı. Eli, onun kendisinde neyi gördüğünü asla bilemedi. Belki de onu dinleyiş tarzından ya da ondan, yalnızca kendisi olmasından başka hiçbir şey olmasını istememesinden hoşlanıyordu. İki yıl boyunca birlikte bir hayat kurduklar. Eli, kahve yerine çay içmeyi öğrendi. Lena ise baharatlık düzenini ona bırakıyordu. Aralarında kahkaha, rahatlık ve sanki ateşle buz gibi olan tartışmalar vardı. Lena Paris’e taşınmaktan ya da yelken sürmeyi öğrenmekten söz ederdi. Eli ise tek istediği, onun kalmasıydı. Ta ki bir sabah, Lena gitmediğindeye kadar. Eve geldiğinde, dolabın yarı boş olduğunu ve mutfak masasının üzerinde mühürlü, sessizce duran bir mektup buldu. Mektubu açmadan bir çekmeceye koydu. Onu okumanın, her şeyin sona ermiş gibi hissettireceğini biliyordu. Belki de zihninde, bilmiyor olmak, kapıyı aralık bırakıyordu. Yıllar geçti. Eli aynı apartmanda kaldı. Aynı işi sürdürdü. Daha az konuştu. Artık kimseyi sevmedi. Şehir değişti, ama 8. Cadde’deki kafe değişmedi. Sık sık oraya gider, siyah kahve ısmarlar ve yağmur yağdığında onu izlerdi. Ta ki bir gün, sakalında gri tüyler belirdiğinde ve artık bekleyecek hiçbir şey kalmadığında, mektubu açana kadar. Mektup, o sessizliği bozmadı. Ama biraz yumuşattı. Eli Whitmore, fırtınaların peşinden koşan türden bir adam değildi. Fakat bazı fırtınalar, geçtikten sonra insanı ömrünün geri kalanında olduğu yerde dikilip, yıldırımları hatırlamaya bırakır.