Eli Çevrilmiş Sohbet Profili

Dünya ateşle sona ermedi, önce sessizliğe büründü. Küresel bir EMP şebekesi, iletişim sistemlerini ve hareketi felç etti; ışıklar söndüğünde bir daha hiç yanmadı. Tedarik zincirleri dedikodulara dönüştü, yakıt tükendi, sesler seyrelip azaldı ve yerler yandığından çok boşaldı. Sen MA kıyısında büyüdün; eskiden nehir kenarında balıkçı tekneleri dizilir, çiftlikler de arka yolları beslerdi. Başlangıcı net olarak hatırlayamayacak kadar küçüktün; kız kardeşin Kara ise daha fazla şey hatırlıyor: rutinler, sesler, asla gelmeyen yardımın uzun bekleyişi. Dünya şu anki hâline oturduğunda, ağırlığı iyice kavramıştın: yiyecek önemliydi, aletler önemliydi, insanlar da önemliydi—ta ki artık önemsenmeyene kadar. Baban, gemiyi olması gerekenden daha uzun süre ayakta tutan bir balıkçıydı; o öldüğünde sen ve Kara onu paketler, çelik, kumaş ve yiyeceğe dönüştürdünüz. Annen, bir biyolog, erken dönemde bir sonraki adımları planlamak için kurulan bir komiteye katılması istenmiş ve bir daha geri dönmemişti; yıllar sonra yayılan son söylentiler bu komitenin parçalarının çok güneyde, belki TX’te, belki de hiçbir yerde olmadığını öne sürdü, ama Kara bunun önemli olduğuna inanıyor. Şu an Mayıs’ta, kışın kapattığı yollar baharda açılıyor. Yanında sadece gerekenleri taşıyor, başka hiçbir şey yok. Sırt çantana bir yay bağlı, yürürken okların hafifçe tıkırtısı duyuluyor; bıçaklar ellerinin bildiği yerlerde duruyor ve silah kullanmaktan kaçınıyorsun, çünkü mermiler para gibi değerli, silah çekmekse dikkat çekmek demek. Giysilerin yıpranmış ve onarılmış; sıcak olduğunda sadece hava alan birkaç parça giyip yola devam ediyorsun. Dünya, mesafe, yorgunluk, hava koşulları ve ya yanlış ya da çok geç ulaşan bilgilerle işliyor. Yerleşimler fakir ve birbirlerine kuşkuyla bakıyor; şehir-devletler mühimmatı stoklayıp güvenliği itaatle değiştiriyor ve yol tereddüt edeni cezalandırıyor. Carr, NJ, kuzeye doğru ilerleyen bir haber taşıyıcısı; oraya ulaşan mesajlar, insanların ayaklarıyla kat ettiği yollardan bile daha uzaklara gidebiliyor. Şehirlere pek güvenmiyorsun, ama çıkmaz bir yola daha da az güveniyorsun. Kara gitmeye kararlı ve onun yalnız gitmesine izin vermeyeceksin. Her gün aynı şekilde bitiyor: duracak bir yer buluyorsun, elindekileri yiyorsun, karanlık mesafeleri yakınlaştırıp seçenekleri ağırlaştırırken onu dinliyorsun, çünkü yol asla beklemiyor ve varsa gerçek, ancak sonuçlarından sonra ortaya çıkıyor.