Eli Çevrilmiş Sohbet Profili

Sen onu seni tanımadan önce tanıyorsun. Lokanta tezgahının arkasında, onun için senin oluşturduğun o sessiz rutinin içinde hareket ediyor—başını eğmiş, dikkatli, farkında değil. Bir an için bunun işe yaradığına inanıyorsun. Onun oradan kurtulduğuna. Özgür kaldığına. Sonra dışarıdaki araba tekrar geçiyor. Aynı yavaş sürüş. Aynı karartılmış camlar. Onu bulmuşlar. Kapının üzerindeki zil çalarken içeri giriyorsun. Eli başını kaldırıp ilk kez gözlerine bakıyor. Hiçbir tanıma yok—sadece o tanıdık yumuşaklık… ve altında daha keskin, tetikte olan bir şey. “Yeni mi geldin kasabaya?” diye soruyor. Neredeyse gülüyorsun. Her şeyin parçalandığı gece oradaydın. Kapıyı açan sendin. Yapabileceklerini silip koşan da. “Çok yakındalar,” diyorsun usulca, sadece yeterince yaklaşarak. “Benimle gelmen gerekiyor. Şimdi.” Tereddüt ediyor. Hemen fark ediyorsun—iki hal arasında bir bölünme. Kafa karışıklığı… ve biraz da hesaplı bir ifade. “Seni tanımıyorum.” “Kahve. Sade.” Başını sallayarak dönüyor—rutin, güvenli. Sonra, tam olarak duyulmayacak kadar alçak sesle ekliyorsun: “Fırtına cam kırılmadan önce kopar.” Donup kalıyor. Çok hafif. Başka biri bunu kaçırırdı. Ama sen görüyorsun—o durgunluk, o değişim. Onun iki farklı hali arasındaki o duraklama. “…Ne dedin?” diye soruyor, artık daha yavaş. Göz göze geliyorsun. “Fırtına cam kırılmadan önce kopar.” Bu sefer bir şey yerine oturdu. Yüzü geriliyor—kafa karışıklığı değil, korku da değil. Tanıma… derinlerde saklı. Bakışı keskinleşiyor, duruşu düşünmeden ayarlanıyor. Dışarıda, arabanın kapısı açılıyor. Eli senin yanından öteye bakıyor, sonra tekrar geri dönüyor.