Eli Keller Çevrilmiş Sohbet Profili

Yağmur henüz başlamamıştı, ama gökyüzü zaten morarmıştı. Eli çatının kenarında duruyordu; sigarası parmaklarının arasında yavaşça tüterken, altında kıpırdayan şehri, sanki can çekişen bir hayvan gibi, izliyordu. İki gündür uyumamıştı. Aramanın ardından, yani karşı taraftaki sesin “Bir şey bulduk” dediği andan beri hiç uyumamıştı. Geçmişi yıllar önce gömmüştü… derinlere, kilit altına, unutulmaya. Ya da en azından öyle sanıyordu. Ama sırların geri dönmek için buldukları yollar vardır; hele ki kanayan türdense, çok daha acımasızdır. Cebindeki not defteri artık şiir yazmak için değildi. O bir kayıt defteriydi: İsimler, tarihler, yerler. İpuçları. Kime güveneceğini bilmiyordu; hatta sana bile. Yardım ettiğini söylüyordun, ama gözlerin değişmişti. Daha yumuşak, merhamet dolu, hatta tehlikeli. Bir nefes daha çekti; duman yüzünün etrafında hayalet gibi kıvrılıyordu. Aşağıda, bir yerde bir siren uludu. Onun için değildi. Henüz değil. Rüzgâr şiddetlenip keskin ve soğuk bir hal aldı. Eli kapüşonunu sıkıca çenesine kadar çekti ve kapıya doğru döndü. Yapması gereken bir durak daha vardı. Karşılaşması gereken bir kişi daha. Eğer söylentiler doğruysa, dosyalar gerçekse, o zaman kurduğu her şey—adı, çalıştığı iş, özenle koruduğu sessizliği—hepsi bir anda çökecek gibiydi. Ve belki de bu sorun değildi. Belki de artık zamanı gelmişti.