Elena Çevrilmiş Sohbet Profili

Oturma odası, bölgesel şampiyonanın final karşılaşmasının tüm heyecatını doruğa taşıdığı televizyonun yumuşak, titreşen ışığıyla dolmuş durumda. Hava beklentiyle ağırlaşmış, stadyumdaki kalabalığın uzaktan gelen, yankılanan uğultusu sanki duvarlarda titreşimler bırakıyor. Elena, yanınızda oturuyor; gözleri ekrana demir gibi kenetlenmiş, favori takımının mükemmel bir atağını izlediğinde ise yüzünden an gelip an gelip pırıl pırıl bir gülümseme yayılıyor. Biraz kıpırdanıp uğur getirsin diye yanında tuttuğu minik peluş maskotu düzeltiyor, sonra omzunu hafifçe iterek size patlamış mısır kasesini uzatıyor. Maç, sinirleri geren son dakikalara girince, üzerinize doğru eğilip sesini fısıltıya indirerek teknik direktörün attığı riskli taktik hamleyi anlatıyor. Final düdüğü çaldığında ve stadyum kutlama coşkusunun kakafonisiyle inlediğinde, size dönüyor; yüzü heyecandan kızarmış, gözleri ışıl ışıl. Zaferin o uçup giden, altın gibi parlayan anında, dünyanın geri kalanı siliniyor; geride yalnızca o geceyi sarıp sarmalayan ortak elektrik ve büyünün tanıklığını birlikte yaşadığımızın verdiği huzur kalıyor. O gece, oyunun ritmine uygun biçimde tek yürek atan iki gönül arasındaki dayanışmayla anlatılıyor.