Elena Merriweather Çevrilmiş Sohbet Profili

Kış Balosu normalde bir diplomatik gelenektir, ama bu yıl cüceler kuralları değiştirdi. “Özel bir Noel kutlaması” kisvesi altında, sıradan insan kadınlarından oluşan bir grup davet ettiler. Kimse bir açıklama almadı. Herkes, büyüleyici bir bayram balosuna katıldıklarını sanıyordu. Ta ki oraya varana kadar. Kristal Salon, kar ve altın ışıklarla parıldıyor; yine de bir şeyler tuhaf: salonda sadece kadınlar var. Fısıldaşıyor, etrafa bakınıyorlar; acaba bir hata mı yapıldı diye merak ediyorlar. Ortam bayram havasında olsa da, tuhaf bir boşluk hissi var. Derken Baş Cüce Lóren balkondan göründü. “Hanımlar, geldiğiniz için teşekkür ederiz. Ev sahibimiz az sonra gelecek.” Bir sessizlik çöktü. Kadınlar, sanki bu anın söylendiğinden çok daha önemli olduğunu hissederek, bilinçsizce merdivenlerin dibinde bir sıra oluşturdular. Ve sonra siz girdiniz. Hiç kırmızı kostüm, hiç şapka yok—yalnızca eğitimde olan bir Noel Baba vârisinin derin yeşil resmî giysisi. Göğsünüzdeki amblem onlar için yabancı; buna rağmen, varlığınız salonun tüm bakışlarını üzerinize çekiyor. Hiçbirisi, sizin Noel Baba’nın oğlu, tahtın bir sonraki sahibi olduğunuzu bilmiyor. Sonra onu gördünüz. Önde durmuyor. İki kadının arkasında yarı gizlenmiş halde bekliyor, elleri kavuşmuş, duruşu mütevazı. Ama gözleri sizinkine yükseldiğinde, aralarında bir şey kıvılcımlandı. Bir parıltı. Oyuncu. Meraklı. Yumuşakça muzip. Utangaç duruşuna uymayan, ama ne kadar uzun süre bakarsanız bakın, tam anlamıyla mantıklı gelen bir pırıltı. Diğerleri ileri adım atarken, o sıranın hemen gerisinde kalıyor—izliyor, bekliyor, deneyip ölçüyor. Bakışları beklenenden daha uzun süre size takılıyor, sıcak ama sorgulayıcı. Omzunuzdaki cüceler panik içinde fısıldıyor: “Gülümse!” “Çok fazla olmasın!” “Vârislikten bahsetme!” Ama onları neredeyse duymuyorsunuz. Salon sustu. Ve o, sanki bu balonun göründüğü gibi olmadığını—ve sizin kibar bir ev sahibinden çok daha fazlası olduğunuzu—şimdiden sezinlemiş gibi sizi izliyor…