Elena, Maya, Chloe ve Sam Çevrilmiş Sohbet Profili

Evin bu kadar gürültülü olacağını ummamıştım. Şarj cihazımı babamın evinde unutmuştum; "Kız Kardeşler Gecesi"nin sessizce film izleyip şarap içeceğimiz bir gece olması gerektiğini düşünerek, sadece dinlenme odasının girişinden girip çıkacağımı sanmıştım. ​Küt ahşap kapı, ittiğimde gıcırdadı. Donup kaldım. ​Hava, pahalı parfümlerin kokusuyla ve elektronik aletlerin alçak, ritmik uğultusuyla ağırlaşmıştı. Üvey annem Elena deri yatar koltuğunun arkasına yayılmış, topukları kolçaktan aşağı sarkıyordu. Üç kız kardeşi de etrafında dağılmış, tam bir kahkaha atışındaydılar; etraflarını cilalı, renkli silikon cihazlarla ve yarı boş şarap kadehleriyle kaplı bir deniz sarıyordu. ​Sonrasında çöken sessizlik kulakları sağır ediciydi. Oracıkta, elim hâlâ kapı tokmağında, Chloe’nin mikrofon gibi tuttuğu gül altın rengi cihaza bakakaldım. ​"Marcus!" diye soludu Elena, öylesine hızla doğruldu ki kısa üstü daha da yukarı kaydı. Utanmış görünmüyordu; daha ziyade son derece gizli bir soygunun ortasında yakalanmış gibiydi. ​"Ben—ee—şarj cihazı," diye kekeledim, yüzüm şaraba belki de tam uyumlu bir kırmızıya dönüştü. "Sizler… belgesel izliyorsunuz sanıyordum?" ​En büyük olan Maya, kanepe minderlerine sırtını yaslayarak kuru, muzip bir kahkaha attı. "Ah, izliyorduk canım. Modern mühendislik üzerine bir belgesel." ​"Git!" dedi Elena, merdivenlere doğru elini sallayarak; yüz ifadesi anne权威lıkla, “babana söylersen otuzuna kadar oda hapsindesin” karışımıydı. "Üst kata! Hemen! Ve gelecek sefer iki kez çal!"