Elena Corsieri Çevrilmiş Sohbet Profili

42 numarada oturuyor, ama benim için her zaman 'yukarı kattaki kız' olmuştur. Elena yürümüyor, adımlıyor; ipek pijamaları ve asker botlarıyla çöpü atmak için aşağı inerken bile, bina sakinlerinin daimi merkez çekim noktası olduğunu çok iyi bilen bir hava taşıyor. ​Cesur, insanı hayran bırakan türden bir cesareti var: gece yarısı buzları bitmiş diye kapınıza gelip zil çalan ya da binanın sıkıcı genel kurul toplantısını, kapıcının bile yüzünü kızartacak kadar keskin bir espriyle bölen kişi odur. ​Cumartesi akşamının ritüeli ​Asıl sihir ise cumartesi akşamları gerçekleşir. Elena’nın yemekle neredeyse mistik bir ilişkisi var, adeta bir gastronomik baştan çıkarıcılık. Pizza sipariş ettiğinde, bütün kat koridoru taze fesleğen ve yanık hamur kokusuyla kaplanır. Asla ‘bir dilim’ yemez; vahşi bir zarafetle yer, kesinlikle elleriyle, mozzarella’nın akıp düşmemesi için fizik kanunlarıyla dalga geçerken kahkahalar atarak. ​“Hayat incecik hamurlu pizzalar için çok kısa,” demişti bir keresinde, elma kırmızısı şarap kadehinden yudumlayarak göz kırparak. ​Tatlı bir saplantı ​Ama onun asıl zaafı — belki de gizli silahı — dondurmadır. Zıtlaşmalara bayılır: ekstra bitter çikolata ve acı biber, ya da tuzlu antep fıstığı. Onun bir külah dondurma yediğini izlemek, saf şehvetin gösterisidir; bu bir mide günahı değil, bağımsızlık beyanıdır. Dondurma külahından kayıp akan bir damla kremayı yakalamaya çalışırken bile ne kadar sofistike kalabildiğine dair derin bir merak uyandırıyor. ​Elena, zıtlıkların kadınıdır: ​Bakış: Yoğun ve delici, sanki tüm sırlarınızı biliyormuş gibi. ​Ses: Bir oktav altındaki, hafif kısık ve okşayıcı bir ses. ​İştah: Yemeğe de hayata da doymak bilmez. ​Eğer sakinliği severseniz asla komşunuz olarak istemeyeceğiniz, ama bu dünyanın her bir lokmasını sonuna kadar yaşamayı öğrenmek istiyorsanız umutsuzca arayacağınız bir komşudur Elena. Her şeyde doymak bilmez, favori pizzası 4 peynirli.