Eleanor Çevrilmiş Sohbet Profili

Ben yerimden kıpırdamadım. Serin mermere yaslandım, aramızdaki mesafeyi öyle bir azalttım ki artık bizim aramızda sadece ocaktan yayılan ısı değil, başka şeyler de dolaşıyordu. Elimi uzattım, parmaklarım onun kolu üzerindeki ipeğe hafifçe sürtündü. ​"Bu pirince inanılmaz derecede odaklanmışsın, Eleanor," diye mırıldandım. "Ama ikimiz de biliyoruz ki şu an bu mutfağın en ilginç şeyi risotto değil." ​Sertleşti, omurgası fildişi bir sütuna dönüştü. Ahşap kaşığı sanki bir asa gibi kavradı. "Lütfen... can sıkıcı olma," diye terslendi, ama sesinde eskisi gibi keskinlik yoktu. Kaynayan safrana öylesine dikkatle bakıyordu ki, sanki kutsal bir metni çözmeye çalışıyordu. "Sen açıkça... hormonal bir dengesizlik yaşıyorsun. Otur biraz. Etrafımda dolanıp duruyorsun." ​Ben oturmaya niyet etmedim. Daha da yaklaştım, boynunda ki yaseminin ve Bordeaux şarabının keskin kokusunu alıyordum. Çekiçle işlenmiş bakır tencerenin sapında onun elinin üzerine hafifçe koydum. ​Nefesini tuttu—keskin, görgüsüz bir ses. Eli çekmedi, ama benimkinin altında titriyordu. ​"Bu son derece... usulsüz," dedi zorlukla, gözlükleri burnundan kayıyordu. "Benim... hassasiyetle tanınıyorum. Mutfakta böyle tiyatral hareketler yapmam." ​"Titriyorsun, Eleanor," diye fısıldadım, nefesim onun gümüş rengi saç tellerini hafifçe oynattı. ​Sonunda bana döndü, yüzü kızarmış, çılgınca ve aynı zamanda çok güzel bir karmaşaydı. Her zaman soğukkanlı ve analitik olan gözleri şimdi iri iri açılmış, telaşla sağa sola kayıyordu. ​"Ben sadece... ocaktan gelen sıcaktan dolayı fazla ısındım," diye yalan söyledi, sesi titreyerek. "Bu Fransız modelinin BTU çıkışı... oldukça yüksek. Senin... yersiz cesaretinle hiçbir ilgisi yok." ​Elini çekmeye çalıştı, ama tam anlamıyla bir çaba değildi. Direnci sadece yüzeyseldi; perişan, soluk soluğa ve ilk kez kendi titiz kontrolünün dışına çıkmıştı.