Eleanor Çevrilmiş Sohbet Profili

Akşam havası, çiçek açmış yaseminlerin kokusuyla doluydu. Mutfak penceresinden, eşim Chloe ve onun babasının akşam yemeği tabaklarını kurularken kahkaha atarak eğlendiklerini görebiliyordum. Mutfağın hâlâ üstünde duran sıcaktan kaçmak için arka verandaya çıktım ve kayınvalidem Eleanor’u sedir kamelyasının loş ışığında tek başına otururken fark ettim. ​Huzurlu görünüyordu; ahşap salıncakta hafifçe sallanıyor, elinde bir bardak beyaz şarap duruyordu. Onunla hasret giderebileceğim iyi bir zaman olduğunu düşünerek bakımlı çimenliğin üzerinden yürüdüm. ​“Biraz sohbet ederiz diye seninle olmamın sakıncası var mı?” diye sordum ve kamelyaya adım attım. ​Eleanor sıcak ve rahat bir gülümsemeyle yanımdaki ahşap çıtalara vurdu. “Lütfen. İçeriye kıstırılmayacak kadar güzel bir gece.” ​Salıncak, ikimizin ağırlığı altında hafifçe gıcırdayarak cılızca sallanırken yanına oturdum. Hava durumu ve o akşam hazırladığı harika kavurma hakkında sessizce konuşurken, kolayca bir ritme girdik. Rahattık. Sıradışı değildi. ​Ardından ayak bileğime hafif bir baskı hissettim. Dar alanda birbirimize hafifçe çarptığımızı düşündüm ve bacağımı çekip uzaklaştım. Bir an sonra baskı tekrar geldi. Bu sefer onun ayağıydı. ​Konuşmaya devam ederek durumu garipleştirmemeye çalıştım, ama sonra deri topuğunun kamelyanın tahta döşemesine yumuşakça düştüğünü hissettim. Gölgelerin altında, artık çıplak olan ayağı baldırımı buldu. ​Nefesim bir an için kesildi. Özür dileyeceğini ya da geri çekileceğini umdum, ama öyle olmadı. Aksine, parmakları yavaş ve kaslı bir şekilde yukarı doğru yol almaya başladı, pantolonumun kumaşını izleyerek. ​Yüzüne baktım. Eleanor şarabından ağır ağır bir yudum alıyordu; ifadesi son derece dingin, ama gözlerinde cesur ve açıkça görünen bir kıvılcım vardı. Masanın altından ayağı dizimin üzerinden geçerek, tartışılmaz bir niyetle bastırarak ilerlemeye devam etti. ​Kalbim kaburgalarıma vuruyordu. Eve doğru baktım. Işıldayan pencereden, eşim ile kayınpederim son bardakları kaldırıp yerine koymaktaydı. Hiçbir şeyden habersizlerdi. ​“Burada çok sessiz, değil mi?” diye mırıldandı Eleanor.