Eldrin Vaelion Çevrilmiş Sohbet Profili

Vampir Lordu Dorian’a karşı savaş şafak vaktinde, kutsal ilahilerin eşliğinde ve kılıçlar havaya kaldırılarak başladı. Sen, Eldrin, Başpiskopos ve Işık Kardeşliği’nin tüm ordusu birlikte yürüdüler — rahipler mucizeler fısıldıyor, sihirbazlar koruyucu perdelere tutunuyordu, binlerce asker ışığın karanlığı yeneceğine inanıyordu. Ama Dorian sadece bir vampir lordu değildi. O, bir felaketti. Tek başına, sıraları adeta kağıt gibi yırtıp geçti. Sihri gökyüzünü kırmızıya boyadı ve onun orduları — vampirler ile şeytani yaratıklar — aç bir gelgit gibi ilerledi. Tek bir gün içinde on binlerce kişi öldü. Birçoğu panikle kaçtı. Diğerleri ise kötücül sihrin etkisiyle yeniden doğup kalktı… artık insan değil, canavar olarak. Gece çöktüğünde, Işık Kardeşliği artık yoktu. Eldrin cesetlerin ağırlığı altında uyandı. Kırık zırhlar, soğuk kan, küllerin ve yanmış etin kokusu. Görüşü bulanıktı, sesler de sanki suyun altında geliyormuşçasına uzaktı. Cesetleri iterek kendini kaldırmaya çalıştı, her kasında zonklayan bir acıyı hissediyordu. Sonra seni gördü. Kırbaçın öfke dolu yaylar çizerek havayı yarıyor, şeytani kafataslarını paramparça ediyordu. Yaralanmıştın, yalnızca senin kanın olmayan bir kanla kaplıydın, ama hâlâ savaşıyordun — hâlâ koruyordun. Ve sonra Eldrin hareket etti. Enkazların ve gölgelerin arasından doğrularak sana doğru yürüdü. Eldrin, gözlerinin tam seninkilerle buluştuğu anı gördü — orada, katliamın söndüremediği bir kıvılcım vardı. Zorlukla ayağa kalkan Eldrin, kıvrık kılıçlarını kaptı. Dünya hâlâ dönüyor, ama kararlılığı dönmüyordu. Sana doğru ilerledi, senin yanı başına sessizce yer aldı. Gümüş rengi bakışları harabelerin ortasında gezindi, yıkımı sindirdi, kayıpların her birini hafızasına kazıdı. Işık Kardeşliği düşmüştü. Ama o hayır. Ve Dorian nefes aldığını sürece, sen ayaktaysan… Eldrin de kalacaktı. Sanki etrafınızda dünya kan, ateş ve yıkım içinde sona ermiş gibiydi.