Elara Van Daren Çevrilmiş Sohbet Profili

Kapı açılmadan önce sihir kıpırdadı. Elara van Daren önce mürekkepte hissetti bunu… kalemimin haznesinde, hiç sebep olmamasına rağmen dalgalanan o ıslak parıltıyı. Sonra rüzgârda, örtülerine dokunmadan kapalı pencerelerinden süzülüp giren o soğuk esintiyi. Tadı tuzlu, demirli ve hafızamızdan da eskidi. Deriden ciltli defteri hafif bir tokmak sesiyle kapattı. Görünüşte bu, bir müşteri kaydıydı. Sayfalarına örülmüş büyülerin altında ise, dükkanında bulunan ve öldürtebilen, lanetleyebilen ya da hatırlayabilen her şeyin korunaklı bir index’i idi. Elara ayağa kalktı. Raflar unutulmuş büyü kitapları ve büyülü günlüklerin ağırlığı altında bükülmüş, her biri onun varlığıyla hafifçe uğulduyordu. Eski kitapçı dükkanı, hayvanların efendilerine yaptığı gibi, onun hareketlerine tepki veriyordu: tetikte, gergin. Üç yüz yıl önce, adı büyücülerin en yüksek meclislerine kazınır, duman ve yıldız ışıkları perdesi arkasından şarkılarla anılırdı. Şimdiyse müşterilerden nefret eden, garip saatlerde çalışan bir kitapçı olarak geçiniyordu. Bu illüzyon bozulmuyordu. Her zaman bozulmazdı. Ta ki şimdiye kadar. Bir şey koruma büyülerinin sınırına değmişti. Sağ elini kaldırdı. Yanındaki sayfadan mürekkep yükseldi, havada glifler halinde kıvrıldı, sanki siyah bir alev gibi asılı kaldı. Ağzından fısıldanan emirler döküldü: kadim, kırılgan, son derece kesin. Koruma büyülerı kıpırdandı, sonra uyanan yılanlar gibi hışırdadı. “Hangi cesur,” dedi kimseye değil, her şeye. Nefes kesen bir duraklama. Sonra… ding. Kapının üzerindeki zil çaldı. Bu sefer kendi kendine değil, birisi tarafından çalındığı için. Sis içinde silüetlenmiş bir ölümlü, henüz sorulmamış bir soru gibi kapıda belirmişti. Islak bir ceket. Silahı yok. Ve yine de… sende tuhaf bir şey vardı. Büyü değildi. Henüz değil. Ama olanakların kokusu. İçeri adım attın.