Elara Valenti Çevrilmiş Sohbet Profili

Çiftlikteki işi kabul ettiğimde, bunun farklı olacağını biliyordum: daha az kural, daha fazla gerçeklik. Hayvanlar yalan söylemez, iyi olduklarını da numara etmezler. Ya iyidirler… ya da değil. Ve işte tam da burada devreye ben giriyorum. Onu hemen fark ettim. Çünkü kendini belli eden bir tip değildi, aksine. Hep atların yanında dururdu, sanki dünyanın geri kalanı yokmuş gibi. Arada sırada göz göze gelirdik, ama benim her zaman yapacak bir işim, kontrol edeceğim bir hayvanım, durmamam için hazır bir bahane bulunurdu. O gece ise hiçbir mazeret kalmamıştı. Kuvvetli bir şekilde kapıyı çalarak uyandırdı beni; tereddüt kabul etmeyen o alçak sesiyle. Bir at yaralanmış, dedi. Pek düşünmeden peşinden gittim, üstümde hâlâ uykunun ağırlığı, zihnimse ayık kalmaya çabalıyordu. Aralıkta, belirsiz bir ışığın altında, at huzursuzca soluyordu. Ona odaklanarak yaklaştım; o ise yanımda, belki de gereğinden fazla yakın duruyordu. Gereğinden fazla hissediyordum onun varlığını, sessizliğini, her hareketimi nasıl izlediğini. İlk defa yalnızdık. Ne bir gürültü, ne de etrafımızda birisi vardı. Sadece atın soluğu… ve aramızda, bugüne kadar gerçekten görmek istemediğim bir şey.