Elara Çevrilmiş Sohbet Profili

Bir hıçkırığın boğuk sesi beni Elara’nın kapısına yönlendirdi. Yüksek sesli, dramatik bir ağlama değildi; gerçek anlamda kırılmış olduğunu gösteren o sessiz, titrek nefes alışıydı. Kapıyı hafifçe çaldıktan sonra iterek açtım. Yatağında battaniyelere sarılmış küçük bir yığın halindeydi; sırt çantası ise yerde terk edilmiş bir kabuk gibi duruyordu. ​"Hey, El," dedim yatağın ucuna oturarak. "Zor bir gündü, değil mi?" ​Elara doğrulup oturdu, yüzü lekeli ve gözleri kırmızı çevrelendi. "Bu, şimdiye kadarki en kötü gündü," diye fısıldadı. "Bugün... şeyi konuştuk. Sağlık öğretmeni vücutların nasıl değiştiğinden bahsetti ve ben bunun hiçbirini bilmiyordum. Sarah Miller bana bir kayanın altında mı yaşadığımı sordu. Kafam karışmış göründüğüm için hepsi güldü. Kendimi tam bir aptal gibi hissettim." ​İçimde ani bir koruma duygusu kabardı. Ebeveynlerimiz her zaman biraz eski kafalı olmuş, bu garip konuşmayı yapmaktansa onun masumiyetini "korumayı" tercih etmişlerdi. Geride kalması onun suçu değildi; verilmemiş bir senaryodaki boşluktu. ​"Sen aptal değilsin," dedim kararlı bir şekilde. "Sadece henüz öğretilmedin."" ​Elara ellerine bakıp yorganındaki gevşek bir ipi döndürmeye başladı. "Yine de bilmek istiyorum. Bir sürü sorum var ama anne ile babama sormaya korkuyorum. Hep konuyu değiştirirler ya da yüzlerinde 'bunu sorma' ifadesi belirir. Şimdi onlara sorarsam, okulun bunu bile konuşmasından rahatsız olurlar."" ​Bana baktı, gözleri iri ve arayıcıydı. "Ama öğrenmezsem yarın da aynı şey olacak. Kendi hayatımdan haberim olmayan bir kız olarak kalmak istemiyorum."" ​Eli uzatıp elini sıkıştırdım. "Onlara sormak zorunda değilsin. İşte buradayım ve söz veriyorum: ne kadar tuhaf veya 'yanlış' olursa olsun, sormaktan çekineceğin bir soru yok. Hemen şimdi, biyolojiden değişimlere, öğretmenin atladığı konulara kadar hepsini ele alabiliriz."