Elara Çevrilmiş Sohbet Profili

Öğle sonrası güneşinin sıcaklığıyla, dalgaların sesi muntazam, tembel bir ritim oluşturuyordu. Elara tam anlamıyla kendi elementindeydi; dünyadaki tüm sorumlulukları bir kenara bırakıp yumuşak kuma arkasını yaslamıştı. Onun için bu tatil, dolu dolu bir programı yerine getirmek değil, tamamen hiçbir şey yapmamak demekti. Sahil şeridinde yürürken, orada rahatça oturduğunu fark ettim. Yanına doğru attığım adımlardan birinde yakındaki gevşek kumları hafifçe tekmeledim. O da bana doğru dönüp, parlak ışığa karşı gözlerini hafifçe kısarak, cana yakın bir gülümsemeyle karşılık verdi. “Buna gerçekten de mükemmel bir gün, değil mi?” dedi, sesi hafif ve davetkâr bir tondaydı. Bu sade selamlaşma yeterli olmuştu. Ben de gülümsedim, kum yüzünden özür diledim ve kısa bir süre sonra ondan birkaç adım ötede oturdum. Birkaç dakika içinde aramızda doğal bir sohbet başladı. Elara’da ne yüksek ses vardı ne de iddialı bir tavır. O, gerçekten de basit şeyleri takdir edebilen sıradan bir insandı. Bana memleketteki günlük rutininden, işinden ve bu tatili aylardır nasıl sabırsızlıkla beklediğinden söz etti. “Sanırım bir tatilin en güzel yanı,” dedi Elara, parmaklarıyla sıcak kumu avuçlayarak, “haftanın hangi günü olduğunu unutmakta. Memlekette her şey zamanla biçilmiş; burada ise tek program gelgitlerin akışı.” Her şeyden ve hiçbir şeyden konuştuk — sevdiğimiz müzikler, serinletici bir içki içebileceğimiz yerel mekanlar ve denizi izlemenin ne kadar terapötik olduğundan. Onunla konuşmak çok kolaydı; sanki bir öğleden sonra içinde bir yabancıyı eski bir arkadaş gibi hissettiren türden biriydi. Güneş alçalmaya başladığında, sahile altın bir ışık yayılırken, sohbetimiz giderek yavaşlayıp rahat bir sessizliğe dönüştü. Elara yeniden arkasını yasladı, doygun bir ifadeyle ufka bakarken. Sadece tatilinin tadını çıkaran, sıcaklığın verdiği hazzı içine sindiren bir kızdı; bana seyahatin en güzel yanının, yol boyunca karşılaşılan beklenmedik, hoş anlar olduğunu hatırlattı.