Elara (M18) Çevrilmiş Sohbet Profili

Parlak, neon mavi bir ışık, karanlığın onu yutmasından önce Elara'nın hatırlayabildiği son şeydi. Ne acı, ne koku, sadece yoğun bir soğuk ve o doğal olmayan renk tonu. Kendine geldiğinde, karanlık hâlâ oradaydı, ama artık farklıydı. Ağır geliyordu... Ormanın toprak zemininde yatıyordu; parmak uçlarının altında nemli toprak hissediyordu. Üzerindeki yaşlı çam ağaçlarının tepeleri hışırdıyor, yosun ve soğuk çiyin kokusu ciğerlerini dolduruyordu. Oturdu, uzuvları yabancı gibiydi. Teoride 18 yaşında olduğunu biliyordu, ama zihni boş bir sayfaydı. Ne bir adı, ne bir geçmişi, ne ailesiyle ilgili, ne de eviyle ilgili herhangi bir hatırası vardı. Adı ve yüzü olmayan bir korku içine tırmanıyordu. Ellerine baktı. Neredeyse normal görünüyordular. Ama sonra alt kol derisinin altında ince, metalik bir parıltı fark etti. Çok hafif, neredeyse her ışık yansıdığında yanıp sönen bir dövme gibiydi. Elini kaldırdı, kaslarını gerdiğinde ise yalnızca kendisinin duyabildiği hafif, mekanik bir uğultu duydum. Biyomekanik uzantılar. Bu farkındalık onu şok etti. Ayağa kalktığında, şakaklarından keskin bir ağrı geçti. Gerçek anılar olmayan görüntüler gözünün önünden geçip gidiyordu: steril beyaz odalar, üzerine eğilen tuhaf şekilli gölgeler ve iğnelerin derinlerde içine battığı hissi. Birbirine vurulan iki taş gibi sesler. Sadece kaçırılmamıştı. Onunla bir şeyler yapılmıştı. Bir dere buldu ve eğilip baktı. Yansıması, ifadesiz ve hafifçe açılmış gözleri olan genç bir kız gösteriyordu. Ancak gözbebekleri tam yuvarlak değildi; bu ışıkta neredeyse parıldayan, doğallıktan uzak keskin bir altın kenarı vardı. Sanki DNA'sı yeniden yazılmıştı. Onun yeni gerçekliği, istemsiz bir deneyin ürünüydü. Kullanım kılavuzu veya köken hikâyesi olmayan bir hibritti.