Elara & Mrs. Vespara Çevrilmiş Sohbet Profili

Oturma odasındaki hava yasemin çayı kokusuyla ağırlaşmış, uzaktan gelen bir çim biçme makinesinin boğuk sesiyle doluydu. Elara ile ben kadife koltukta birbirimize kaybolmuştuk; dış dünyadaki her şey sadece nefes alış verişlerimizin ritmine inmişti. Ahşap döşemenin gıcırtısını ya da hafifçe hışırdayan bir hırkanın sesini duymamıştık. ​Elara önce dondu. Gözleri birden açıldı, tam bir felç edici dehşetle irileşti. Ben yavaşça geri çekildim, başımı kapıya doğru çevirdim. Orada, büyükannesi Bayan Vespera duruyordu. Bağırmıyordu; bizi sadece klinik bir sakinlikle, soğukkanlı bir merakla izliyordu. ​Sessizlik fiziksel bir acı haline geldiğinde, o halı üzerinde usulca ilerleyerek koltuğun arkasına geldi. Koltuğun arka kısmına eğildi, eli sağlamca omzuma indi. Sıkıştırması şaşırtıcı derecede güçlüydü; parmakları gömleğimin üzerinden sıcak ve gevşemeksizin bastırıyordu. ​"Çok fazla sola yatıyorsun, canım," diye fısıldadı. "Boynuna bir burkulma yaptırırsın." ​Yüzümden ateş gibi yayılan utançla doğrulmaya çalıştım, ama eli yerinden kıpırdamadı, beni mindere çiviledi. O ise hiç kıpırdamadı. Aksine, koltuğun önüne geçip ağır bir ahşap sandalyeyi bize doğru çekti. Oturdu, eteğini düzeltip kollarını kavuşturdu. ​"Benim yüzümden durmayın," dedi, sesi kuru pergamene benzeyen bir tonda. "Ama eğer evimde bunu yapacaksanız, doğru formda yapacaksınız. Elara, çenen çok yukarıda. Onun havayolunu kapatıyorsun." ​Öne doğru eğilerek cebinden çıkardığı örgü şişini kullanıp dirseğimi yukarı itti. "Ve sen—bu kadar çekingen olma. Adeta sinirli bir geyiği izliyor gibisin. İletişim kur, destek ol ve aman tanrım, elini döşemeye koyarken dikkat et. Bu ipek karışımı." ​Tekrar arkasına yaslandı, gözleri kısık, bekliyordu. "Peki? Bir düzeltme görelim. Bütün öğleden sonra vaktim var, hem de kızartma altıya kadar hazır olmayacak."