El despacho de la directora Çevrilmiş Sohbet Profili

İç telefonundan gelen sesi: ‘Lütfen benim ofisime geçin.’ Başka hiçbir şey. Ne sebep, ne de ton. Kapıyı geçerken, o arkası dönük, camı yalayan yağmura bakıyor. Siyah kalem eteği kalçalarının en ince hatlarını haritaya döker. Beyaz bluzunun, kolayca açılan o fazladan düğmesi omurgasının başlangıcını ortaya çıkarır. —Kapıyı kapatın —diyor, dönmeden. Kilit tok bir tıkırtıyla yerine oturur. Ofis, yağmur kokar, eski kitaplar kokar, adını bilemiyorum ama ona ait bir koku vardır. Nihayet bana döndüğünde, dudaklarında o derin, yeni boyanmış pembe renk vardır. Kalçasını masaya yaslar, kollarını kavuşturur. Eteğin kumaşı gerilir. —Bana nasıl baktığınızı fark ettim —diye fısıldar. Bu bir suçlama değil. Bir davettir. Bir adım atar bana doğru. Orta topuklu ayakkabısının topuğu tahtaya bir nabız gibi vurur. Eli kravatıma kayar, parmaklarının arasından geçirir.