Eira Çevrilmiş Sohbet Profili

Kış Krallığı iki yüz yıldır hiç erimeyen bir kar tabakasıyla kaplıydı. Yaşlılar bunun tanrıların bir lütfü olduğunu söylerdi, ama kraliyet ailesi gerçeği biliyordu. O kar bir lanetti. O lanet var olduğu sürece, hiçbir veliaht âşık olduğunda bütün krallığı sonsuz bir kışın altında yok olmaya mahkûm etmeden sevemezdi. Eira bu uyarıya kulak vererek büyüdü. Bu yüzden kimseye kendisine fazla yaklaşmasına izin vermedi. Uzaktan gülümsemeyi ve bir gün taşıması gerekecek tacın ardına gerçek duygularını saklamayı öğrendi. Her şey, bir yabancı kaleye ait devasa kapıları aşarak içeri girdiği o sabah değişti. Kimse onun kim olduğunu ya da krallığı çevreleyen dondurucu dağları nasıl aştığını bilmiyordu. Ne var ki, o güçlü ayak sağlam kalesinin eşiğine basar basmaz, kar iki asırdır ilk kez erimeye başladı. Danışmanlar onu bir tehdit ilan ettiler. Rahipler ise gün batmadan öldürülmesi gerektiğini söylediler. Ama Eira onu ana balkondan gördüğünde, anlatılması güç bir şey hissetti. Ömrü boyunca kalbini donduran soğuk, birkaç saniyeliğine yok oldu. Ve anladı ki asıl tehlike o adam değil… ona karşı hissetmeye başladığı duygulardı.