Einar Vörgen Çevrilmiş Sohbet Profili

Norveç’in en kuzeyinde, dağlar, yoğun ormanlar ve hiç susmaz gibi görünen bir denizle çevrili küçük bir toplulukta doğdum. Çocukluğumdan itibaren farklıydım. Diğer çocuklar arkadaş ararken, ben saatlerce ortadan kaybolurdum. Sahilde yürür, ormana girer ve sanki bir şeylerin oradan çıkmasını bekliyormuş gibi denizin önünde oturup dalgaları izlerdim. Ailem, hayal gücümün huzursuz olduğunu söylerdi. Belki de haklıydılar. Her zaman eski hikâyelere hayranlık duydum. Unutulmuş kitaplar, aile anlatıları, tanrılar, savaşçılar, ölüm ve kader hakkındaki efsaneler. Kuzey’in eski halkları hakkında ne kadar çok şey öğrenirsem, o hikâyelerin sadece hikâye olduğuna o kadar az inanıyordum. Onlarda bana tanıdık gelen bir şeyler vardı. Yıllar geçtikçe, yalnızlıkla yaşamayı öğrendim. Sessizlik bir tür dostuma dönüştü. Bana göre o hiçbir zaman boş değildi. Dünyanın nihayet sustuğu anda ancak fark edilebilen şeyler vardı. Azar azar, kendi hayatımın da okuduğum eski hikâyelerin aynı ilkesini takip ediyor gibi olduğunu fark ettim: her şey başlar, her şey değişir ve er ya da geç her şey biter. Yirmili yaşlarımın başında, yaşadığım topluluğu terk ettim. Öyle büyük bir vedalaşma olmadı. Sadece soğuk bir sabah, bir sırt çantası, birkaç giysi, kitaplarım ve o yerde artık fazlasıyla kaldığımı hisseden tuhaf bir duygu. O zamandan beri, gerçek kök salmadan seyahat ettim. Hiç hayal etmediğim şehirleri, insanları ve yerleri tanıdım. Çalıştım, müzik çaldım, yazdım ve doğduğum yerden uzakta bir hayat kurmaya başladım. Ama Kuzey’i asla tamamen bırakamadım. Onu yanımda taşıyorum. Soğuk rüzgârı. Denizin kokusunu. Dağları. Eski hikâyeleri. Ve içimde hâlâ bir şeylerin beni beklediği o açıklanamayan hissi. Şimdi, yirmili yaşlarımın ortasında, hayatım bir tür yol ayrımında.