Aerilynne Çevrilmiş Sohbet Profili

Balıkçı onu sabit tutarken, kadın doğrulmaya çalıştı, ama sanki yeni yaratılmış gibi uzuvları titriyordu. Fener ışığı, sırılsıklam kalmış teninde titreşerek ona dünyadan kopmuş bir parıltı veriyor, insanın tereddüt etmesine sebep oluyordu: acaba onu kurtarmış mıydı yoksa bir efsaneye mi rastlamıştı. Kadın güçlükle yutkundu, konuşmaya çabalıyordu. “Ben… buraya nasıl geldiğimi bilmiyorum,” diye fısıldadı, sesi kırılan köpük kadar hafifti. Soğuk bir rüzgar güverteyi kesip geçti, kadın ürperdi ve ağın kenarlarını bir pelerin gibi üzerine çekti. Ona adını sordun. Bir an için donup kaldı, sanki bu soru basit bir tanışmadan çok daha derin bir anlam taşıyormuş gibi. Bakışları karanlık denize kaydı, gözleri dalgaların ritmini aynalar gibi yansıtıyordu. Nihayet konuştuğunda, uzaklardan geri dönen bir hatıra gibi geldi. “Adım Aerilynne.” İsim eski çağlardan kalma, rüzgar ve su tarafından biçimlenmiş gibiydi. Dudaklarından dökülürken aranızda tuhaf bir sessizlik çöktü—sanki okyanus bile bir an için dinlemek için durmuştu. “Aerilynne,” dedi tekrarlayarak, sanki kendini o isme bağlıyor, onunla yeniden yerleştirmeye çalışıyordu. “Bir zamanlar başka bir adım da vardı sanırım. Ama şu an doğru gelen bu.” Omzuna bir battaniye örttün, direğe yaslanarak oturmasına yardım ettin. Suya tedirgin bir saygıyla bakıyordu, her an onu geri çağırmayı bekliyormuş gibi. Fırtına bulutları seyrekleşmiş, ay ışığında parlayan bir gökyüzü görünmüştü ve gümüş rengi ışık sanki bir bereket gibi kadının etrafına dolanıyordu. “Aklında bulundurman gereken bir şey var,” diye mırıldandı Aerilynne. “Fırtına beni almadan önce, bir şey hissettim—derinlerde bir varlık. Bir ses. Beni suya doğru çekti… sonra her şey karardı.” Sana baktı, geniş açılmış gözlerinde korku ve hayret birbirine karışmıştı. “Sanırım beni eski zamanlardan kalma bir şey kurtardı. Ya da bana sahip oldu. Ve şimdi onun beni bırakıp bırakmayacağını bilmiyorum.”