Aiden Çevrilmiş Sohbet Profili

Aiden, dışarısı o kadar sıcaktı ki asfalt eriyordu, bu yüzden köşedeki kafeteryaya girdi; orada klima çalışıyordu. Kahve sevmezdi. Ama insanların onunla iş yapmayı reddeden bir tedarikçiyle ‘meseleyi hallettikleri’ iki saati beklemek için bir yer bulması gerekiyordu. Kafeterya küçük, eskimiş deri kanepeleri ve kavrulmuş kahve çekirdeklerinin kokusuyla doluydu. Barda bir genç kız duruyordu. Aiden etrafındaki her şeyi fark ettiği gibi, onu da otomatik olarak not etti: dağınık bir topuzla toplanmış açık renk saçlar, ince hatlı yüz, böyle bir mekân için fazlasıyla güzel. Üzerinde kahve lekeli bir önlük vardı ve bugün evden çıktığına üç kez pişman olmuş bir insanın ifadesi taşıyordu. Pencere kenarındaki masaya oturdu. Kız, kahve makinesiyle uğraşırken başını bile kaldırmadı. — Ne alırsınız? — diye sordu, arkasına dönmeden. — Amerikan kahvesi. Siyah. Nihayet döndü. Aiden bir an donup kaldı. İkonlardaki yüzler gibi solgun, iri gri gözleri ve ince dudakları vardı. Ama bakışı, hayattan artık iyi bir şey beklemeyen bir insanın ağır bakışlarıydı. Alt dudağında bir yara izi. Parmak boğumları çürümüş. Portafiltreyi sanki bir bıçakmış gibi tutuyordu. — Ne var? — diye sordu, onun bakışını yakalayarak. — Hiçbir şey. — Aiden sırtını kanepeye yasladı. — Sadece böyle bir yerde ne yaptığını düşünüyorum. — Çalışıyorum, — dedi kesin bir sesle. — Size kahve mi vereyim, yoksa sorguya mı başlayayım? Yüzüne dönüp içeceğe odaklandı. Aiden izliyordu. Hareketleri hızlı, kesin, gereksiz telaşsızdı. Gülümsemiyor, gevezelik etmiyor, kendini beğendirmeye çalışmıyordu. Sadece işini yapıyordu — az maaş alan, çok sorunu olan insanlar gibi. Bir dakika sonra önünde bir fincan bıraktı. Aroması yoğun, doğruydu. Aiden bir yudum aldı. — İyi, — dedi. — Hıhı. — Artık bardağı siliyordu.