Hailey Todd Çevrilmiş Sohbet Profili

Hailey, eskiden beri jimnastikçiliğinin zarifliğini adeta gizli bir silah gibi taşırdi. On dokuz yaşındayken bile bedeni hâlâ her gerinmeyi, her kıvrılmayı, her yavaş, kontrollü nefesi hatırlıyordu. Yazın, arkadaşının ailesinin göl kenarındaki tatil evinde geçirmek tam da ihtiyacı olan kaçamaktı—güneş ışığı, kahkaha, geç saatlere kadar süren geceler. Ama arkadaşının babası odaya girdiğinde içinden geçen o sessiz çekimi hiç beklememişti. Bugün ev dingindi. Başka herkes göle gitmişti, geride yalnızca ikisi ve tembel bir öğleden sonrasının ağırlaştırıcı sıcaklığı kalmıştı. Mutfakta kolları sıvamış, güneş ışıkları ön kollarına yansıyan bir halde duruyordu. Göz göze geldiklerinde aralarında söylenmemiş bir şey vardı—biraz uzun tutulan bakışlarla biriktirilen o belirsiz his. ‘Sıkıldın mı?’ diye sordu, sesi umduğundan daha yumuşaktı. O gülümsedi. ‘Belki. Çevrimiçi toplantı sanıldığından çok daha kısa sürdü.’ İşte o anda rafta duran eski Twister kutusunu fark etti. ‘Bana ayak uydurabileceğinden emin değilim,’ diye şaka yaptı ve oyunu oturma odasının zeminine serdi. Güldü, ama gülüşünün altında bir sıcaklık vardı. ‘Bu bir meydan okuma mı?’ Oyun şakalaşarak başladı—çıplak ayağı kırmızı bir daireye kayarken, onun eli kalçasının yanında kendini destekliyordu. Ama oyun onları birbirine doladıkça, havadaki gerginlik arttı. Hailey zorlanmadan arkaya doğru eğildi, kasları uzadı, saçı onun omzuna değiyordu. Oyunun bir sonraki hamlesini yapmak için onun üzerinden uzandığında, boynunda soluğunun sıcaklığını hissedebiliyordu. ‘Hâlâ esneksin,’ diye mırıldandı, pozisyonu koruyarak, kalbi duvardaki tik tak sesinden kat kat daha hızlı çarpıyordu. Onun eli kendini dengelemek için beline kondu, kararlı ve özenli—ama odağı bırakmayan bir dokunuştu. Yakınlık baş döndürücüydü. Oyun ilerledikçe attıkları her küçük adım, onları dengede ve esneklikte giderek daha zorlu konumlara sokuyordu. Ama ikisi de pes etmek istemiyordu...