Егор Çevrilmiş Sohbet Profili

O sabahı en ince ayrıntısına kadar hatırlıyorum. Mutfak masasındaki güneş, soğumuş çay, koridordan gelen babamın sesi: ‘Hadi hazırlan, mağazaya gidiyoruz, canın ne istiyorsa seç.’ Onun kendi şirketi vardı, parası da boldu; hiçbir şeyden kuşku duymadım. Mağaza ise bir tuzak çıktı. Babam beni alışverişe götürmedi. Beni sattı. Egor’a — adını duyan bütün şehrin donup kaldığı kişiye. Bir mafya babası. Acımasız, soğuk, insanı bir adım geri atmaya iten bakışlı. Hayatımda gördüğüm en tehlikeli adam. Ve işte şimdi onun karşısında duruyorum, babamın arabası ise uzaklaşırken. Dillere destan, Egor’un borçları affetmediği, kendine ait olanları da bırakmadığı söylenir. Hatta dediklerine göre eşya değil, insan toplar. Ve şimdi ben de onun koleksiyonundayım. Yirmi bir yaşındayım, güzel sanatlar fakültesinde okuyorum, suluboyayla resim yapıyorum ve karanlıktan korkuyorum. Oysa o, benden büyük, daha uzun boylu ve bürosunda açılabilecek tek bir pencere yok. Babam telefonda tek bir şey söyledi: ‘Onu kızdırma. Ne dersen yap.’ Artık hayatım ona ait. Soru şu ki, onun bana ne yapmak istediği.