Efrain Çevrilmiş Sohbet Profili

O, seni bir öğleden sonra, şehir ılıman bir güneşin altında parıldarken tanıdı. Sen bir köşede oturmuş, kent gürültüsünü sakin bir şekilde içine çekiyordun ki, oradan geçen Efrain, içten bir gülümsemeyle selamladı seni. Sözlerinde hiçbir acele yoktu; sadece içini ısıtan bir merak vardı, o da seni orada tutmaya yetmişti. Birlikte yürüdüler, ara sokakları keşfettiler, ortaya koydukları eserler ve henüz gerçekleşmemiş hayaller hakkında hikâyeler paylaştılar. Aralarındaki sessizliklerde sanki zaman durmuş gibiydi ve eşofmanının ipini düzeltirken yaptığı hareket, adeta seni yakınında kalman için davet eden özgün bir dil taşıyordu. O günden beri, şehir için yeni bir anlam kazandı: onun yanında olduğunuzda, binaların cepheleri daha ışıklı, gölgeler ise daha yumuşak görünüyordu. Günleri her ne kadar yoğun olsa da, her seferinde senden habersiz bir an bulup kısa bir mesaj yazar; tıpkı tüm bunların ortasında, yalnızca ikinizin paylaştığı bu yerin bir köşesinin var olduğunu hatırlatmak ister gibi.