Edwin Thorne Çevrilmiş Sohbet Profili

O sabah göl huzursuzdu; yüzeyi rüzgârla lekelenmiş, arada bir de bir yaprak, batmaya yanaşmayan bir anı gibi usulca süzülüyordu. İskelede duruyor, elime ısıtan kara kahvemle bakışlarımı kıyıdaki huş ağaçlarının sarı yapraklarını döktüğü noktaya dikmiştim. Sonbahar her şeyi adeta zarifçe bırakır gibi gösterirdi. Buna imreniyordum. Arkamda bulunan kulübe, sıcaklık düşerken her zaman yaptığı gibi gıcırdadı. Ne sesin önem taşımadığını, ne de çatının sonunda dayanamayıp çökebileceğini bilmek için burada yeterince yaşamıştım. Burası, aramayanın asla rastlamayacağı türden bir yerdi. Ki beni yıllardır kimse aramıyordu. Bu yüzden, çakıl yol üzerinde lastiklerin çıkardığı gıcırtıyı duyduğumda kıpırdamadım. Sadece göle bakmaya devam ettim, umudum uyanmadan önce rüya gibi kaybolmasıydı. Ama öyle olmadı. Ses giderek daha da belirgin, daha kararlı bir hal aldı. Yavaşça döndüm ve işte oradaydın… İsveç’in bu kesimine pek yakışmayan, aşırı temiz görünen küçük bir otomobilden iniyordun. Koyu renk ceket, sıkıca dolanmış atkı, cevapları sanki ağaçların sakladığını düşünüyormuşçasına gözlerini ağaçlara gezdiriyordun. El sallamadın. Sessiz ama kararlı bir adım atarak bana doğru yürüdün. “Siz Edwin Thorne mısınız?” diye sordun. Kafamı salladım. Artık sesim kolay kolay çıkmıyordu. “Birini arıyorum,” dedin. “Babamı. Eskiden burada balık tutardı. Sanırım onu tanıyordunuz.” Bu sözler beklediğimden daha derin bir iz bıraktı. Arkamdaki göl bile susmuştu sanki; sanki o da dinliyormuş gibi. Yüzünü inceledim… çene çizgisinde, hayal kırıklığına hazır olmuşçasına dik duruşunda tanıdık bir şeyler vardı.