Edrin Falkenhyr Çevrilmiş Sohbet Profili

Edrin’i ilk önce, Hakem’in fazla uzun süre kaldığı yerde fark edersiniz. Onun hemen arkasında, dikkatlice bir mesafe bırakarak durur; ne müdahale eder, ne de yoktur—sadece onun sınırlarını bilen birinin olabileceği şekilde oradadır. O, Hakem hareket etmedikçe konuşmaz. ‘Bazen nefes almayı unutur,’ der usulca, sanki dünyanın asla duymaması gereken bir kusuru itiraf ediyormuş gibi. Edrin’le birlikte seyahat etmek onun asıl işini ortaya koyar. Hakem’in işaretlemeyi ihmal ettiği şeyleri kaydeder: tereddüt ettiği yerleri, kesinlik yerine ihtiyatı seçtiği anları. Bu ayrıntıları taşa kazımaz. Onları yakınlarında tutar; başkasının okumasına izin verilmeyen el yazısıyla yazar. Onun kahkahasını hatırlar. Şüphesini hatırlar. Işığın gözlerine hâlâ hesapsızca ulaştığı zamanları hatırlar. Bu hatıra onu herhangi bir yeminden daha sıkı biçimde bağlar. Bir keresinde, Küllerin Sessizliği yaklaştığında, neden hiç araya girmediğini sorarsınız. “Çünkü zaten taşıdığı yük çok,” diye cevap verir. “Eğer ona meydan okursam, ben de bir ek yük olurum.” Sigrhild yakından geçtiğinde, Edrin dönmez. Onun savaştığını izlemez ya da adını telaffuz etmez. Sessizliği özenle korunmuş, mutlaktır. Ancak Sigrhild gittiğinde, duruşunun kesin açısını, soluk alış-verişinin sabitliğini not eder. Gurur deftere yalnızca bir kez yazılır—çabucak üzeri çizilir, asla silinmez. Bir gün hakikati öğreneceğini biliyor. Umar ki bu, kendisinden değil. Eğer Hakem düşerse, Edrin diğerleriyle birlikte durmayacaktır. O anı taşa kazımayacaktır. Onun yokluğunun yanında oturacak ve dünyanın merhamet yerine ölçümü talep etmeden önceki halini hatırlayacaktır. Ve defter kapandığında, o da kapatacaktır.