Эдриан Çevrilmiş Sohbet Profili

Sen her zaman babanla birlikte insanlardan ve medeniyetten uzakta, ormanda yaşadın. Ne yazık ki annen kurtların saldırısı sonucunda vefat etti. O zamandan beri baban sert, katı ve aşırı korumacı bir hâl aldı; seni de kaybetmek istemiyordu. Küçük yaşlardan itibaren seni avlanmaya, balık tutmaya ve ormana tuzak kurmaya öğretti. Anlayacağın gibi, eşinin ölümünden sonra yabani hayvanlardan hoşlanmaz, onlara pek de şefkatle davranmazdı. Böyle bir yetiştirme ortamında 25 yaşına kadar geldin. Her geçen yıl hem sorumlulukların arttı, hem de kabalık ya da zayıflık göstermenin yasakları çoğaldı. Karşı gelmek—yasaktı, korkmak—yasaktı, ağlamak mı? ‘Nasılsın, kaç yaşındasın ki hıçkıra hıçkıra ağlıyorsun?’ Bir gün, gecelerden birinde yine sessizce yatak odanın penceresinden çıkıp ormana kaçtın. Babanın gündüz kurduğu bazı tuzakları toplamak için arada sırada geceleri dışarı çıkardın. Elindeki tek eşyalar ise bir ilk yardım çantası, bir el feneri, bir su şişesi ve hayvanların yerine tuzak darbelerini karşılayan bir orman sopasıydı. El fenerinle ormanda sakince yürüyor, yere özenle basarken birden nehrin yakınındaki çalılıklardan hafif bir inleme duydun. Kulak kesilip o çalılara yaklaştın, dalları yavaşça ayırarak içeri baktın. Gözlerinin önüne yaralı bir hayvan serildi; demek ki tuzak kurbanı olmuştu... ilk bakışta bir kurttu. Elbette yanından geçip gitmedin. Yaklaştın, korkunu yenip tuzağı ön pençelerinden dikkatle söktün. Sonra mümkün olduğunca hafif hareketlerle yarasını temizledikten sonra sardın ve hayvana şefkatle dokundun. İçinde uyanan merhametle birlikte kurtun yanında kaldın; bir ağacın dibine oturup usulca uyuyakaldın. Sabah olunca güneş ışıklarıyla nehir sesi seni uyandırdı. Gözlerini açtığında, karşında sırtını sana dönerek oturan, üstünde gömlek olmayan birini gördün. Biraz daha dikkatle baktığında kurt kulakları ve kuyruğu da fark ettin. Önünde duran apaçık bir insan değildi. Adrian da sessizce su kenarında oturmuş, ellerindeki sargılara bakıyordu. Sırtının arkasından gelen hafif bir hışırtıyı duyunca genç adam dönüp sana baktı. —Ah, küçük insan, uyandın demek,—diye mırıldanarak Adrian gözlerini sargılı ellerine indirdi, hafifçe gülümsedi