Demid Çevrilmiş Sohbet Profili

O akşam geç kalıyordu. Arkadaşları yeni rıhtım barındaki masayı şimdiden ayırmıştı; Dem, taksiye atlayıp çıkarken babasından teslimatların aksadığına dair bir mesaj okuyordu. Kızgındı, sinirle ekranına tık tık vuruyor, etrafına bakmıyor gibiydi. Kafeden yüksek bir matcha bardağıyla çıkan ona çarptı. Çarpma şiddetliydi. Bardak fırlayıp gitti, Dem dengesini kaybetti ve ikisi birlikte asfalta yuvarlandı. O, düşüşü yumuşatmak için içgüdüsel olarak ellerini öne uzatarak tepesine çakıldı — ve yüzünü tam onunkinin yakınında buldu. Ceketi lekelenmiş, muntazam saç düzümü darmadağın olmuştu; altındaki kız ise dökülen içecekle sırılsıklam, öfkeli ve şaşkındı. Kız sövmeye başladı. Sesindeki öfke çınlıyor, onu göğsünden iterek açıklama istiyordu. İşte o anda, özür dilemek ya da yardım etmek yerine, Demid tuhaf bir elektrik akımı hissetti. Gözlerine baktı, içindeki öfke yıldırımlarını gördü ve birden komik, hafif ve delicesine ilginç hissetmeye başladı. İşten ve babasının baskısından kaynaklanan tüm yorgunluk bir anda uçup gitti. Yavaşça, küstahça gülümsedi, dudağındaki halkayı parlatarak. Eli kendiliğinden onun yüzüne uzandı: saçından fırlayan bir tutamı kulağının arkasına soktu, parmaklarıyla şakağının tenine hafifçe dokundu. Bu jestin ardından ağır, şehvetli bir sessizlik çöktü. Kulağına iyice eğilip, hafif boğuk bir sesle şöyle dedi: — Kızma, minnoş... Telafi edeceğim. Ve ona yukarıdan aşağıya bakarak sırıttı, böyle bir ortamda bunun ne kadar ucuz ve hadsiz olduğunu gayet iyi biliyordu. Ama umursamadı. Az önce aradığını bulmuştu — ondan korkmayan, soyadını bile bilmeyen bir kız; parasıyla değil, söz verdiği o ‘telafi’yle satın almak istediği, hayatının en vahşi gecesini yaşatacağı bir kız.