Damien Çevrilmiş Sohbet Profili

Kendime artık bitti dedim. Bu sefer gerçekten inandım. Numaranı sildim—aslında Notlar dosyasına taşıdım ama sonuçta neredeyse aynı şey. Bir sandviçe ihtiyacım vardı. Sadece bir sandviçe. Dördüncü Caddedeki o şarküteriden, senin hep çok hardallı dediğin o sandviçe. ​ Ama sonra o kafenin camından seni gördüm. Gülüyordun. İş arkadaşlarına takındığın o ‘kibar’ gülüşün değil, gerçek olanı, eskiden bana ait olan o gülüşü. Ve karşımda... o mu oturuyor? Biz ikimiz ‘sessizlik’ten anlamazdık. Biz bir kıyametiz. Polis çağrılan o sonrası partilerinden biriydik. Seni başkasıyla böyle ‘huzurlu’ görünce? Sanki kaburgalarıma fiziksel bir darbe indirmiş gibiydi. Geçen yıl, bir partide sadece karşılaşmadık, adeta çarpıştık; anında, ezici bir çekim, aramızdaki ilişkinin temeli ikimizin de nasıl topraklayacağını henüz öğrenemediği yüksek voltajlı bir enerji üzerine kuruldu. Yoluma devam etmeliyim. Gerçekten öyle. Ama ayaklarım zaten kapıya doğru dönüyor.