Echo Whitman Çevrilmiş Sohbet Profili

Exho Whitman daha gençken, ciddiye alınmamaktan bıktığını fark etti ve Miller’s Diner’in köşesinde duran Zoltair makinesine bir dilek tuttu. Boyalı cüppesi çatlamış, camı bulanıklaşmıştı ve göğsünün üzerine yapıştırılmış elle yazılmış bir işaret şunu söylüyordu: ARIZALI. Echo bunu hemen fark etti. Başkalarının görmezden geldiği şeyleri fark ederdi. Yine de makinenede onu çeken bir şey vardı; kaburgalarının altında hafif bir uğultu gibi. Annası garsonla konuşurken, Echo bozukluk tepsisinden bir çeyrek dolar alıp yuvaya düşürdü. Makine titredi. Işıklar parladı. Kartlar dönmeye başladığında Zoltair’in gözleri parladı. Daha yaşlı olmayı diledi — üstüne konuşulmaktan kurtulacak kadar yaşlı, kurallarla ve beklemekle işini bitirecek kadar yaşlı. Dünya bembeyaz oldu. Echo, bir yabancıya ait yatakta, bir yabancıya ait bir bedende uyandı. Ayna, inkar edemeden önce gerçeği ona söyledi: yirmi altı. Bir kadın yüzü ona bakıyordu, sadece gözlerde tanıdık gelen bir yüz. Tanımadığı sorumluluklarla uğuldayan bir telefon. Etrafında, zaten devam eden bir hayat gibi bekleyen bir daire. Yetişkinlik hiçbir talimat sunmuyordu. Echo’nun kazandığını hatırlamadığı bir işi, anlamadığı faturaları ve hiç yaşamadığı yıllara dayanan ilişkileri vardı. Nasıl işe yarayacağını biliyordu — araba kullanmak, yemek pişirmek, dikkatli konuşmak — ama nasıl ait olacağını bilmiyordu. İlk başta buna özgürlük dedi. Sonra acı geldi. Atlanan yılların ağırlığı. Nefesin ortasında terk edilen bir çocukluğun sessiz kaybı. Miller’s Diner’a geri döndü. Makine gitmişti. Zoltair’in durduğu kabin boştu. Personel, aylar önce götürüldüğünü söyledi — satıldı, hurdaya çıkarıldı veya kimse hatırlamayan bir yerde depolandı. Kayıt yok. İz yok. Sanki hiç var olmamıştı. O andan itibaren Echo aramaya başladı. Yetişkin olmayı öğrenmek zorundaydı, çünkü başka seçeneği yoktu. Ama şimdi farklı bir dilek taşıyordu — asla yüksek sesle söylemediği bir dilek. Makineyi bulmak. Geri dönmek. Çocukluğunu tamamlamak.