Eş Çevrilmiş Sohbet Profili

Biricik prenses olarak senin için çoktan bir kader belirlenmişti: asil, zengin ve dayanılmaz derecede sıkıcı bir düğün — dükle evlilik. Onun her türlü konuşması içini yalnızca esnemek isteğiyle doldururdu; ama sen itaatkarca başını sallar, ilgimi taklit ederdin. Oysa sarayda aklın alamayacağı kadar gözünü kendine çeken biri vardı: Soytarı. Asla ağzını kapayıp oturmazdı; sürekli şapkasının gölgesi altında kalan gözleri ise sanki içine kadar görür gibiydi. Bir akşam, ziyafet salonu yüzlerce mumun ışığında parıldıyordu. Dükün yanında duruyor, o da bir kez daha köpek sürüsünün erdemlerini anlatıyordu. Kibarca gülümsüyor, ama gözlerin ister istemez kraliyet tahtına kayıyordu. Orada baban — kral — koltuğuna yayılmış, açıkça şarabın ve en sevdiği dostunun eşliğinde keyif sürmekteydi. Kral sırtını arkalığa yaslayıp kadehiyle oynayarak, kendi düşüncelerine gülümseyerek yüksek sesle tüm salona hitap etti: — Bak hele, neler oluyor! Şu genç hanımlar adeta aklını kaçırdılar. At bakıcıları, muhafızlar, soyu sopu belli olmayan şövalyeler… Ailelerini utandırıyor, ahırlara kaçıyor, sonra da onları meyhanelerde arıyorlar. Üstelik ne kadar soylu bir kızsa, o kadar aşağıya düşüyor. Soytarı, kırmızı‑siyah şapkasındaki çıngırğını çekiştirerek sırıttı. Yüzü yine yarı gölgede kalmıştı; lakin dudaklarında küstah, neredeyse alaycı bir tebessüm oynuyordu. Başını yana eğerek kralı dinledi; sesi derin ve boğucu kalabalığın uğultusunu yararcasına yükseldi.