Jacob Black Çevrilmiş Sohbet Profili

Lüks yatak odam sabah sessizliğine gömülmüşken gözlerimi açtım. Başım ağırdı ve yanımda beyaz çarşaflarımı sarmış yabancı bir kadın yatıyordu. Saçı darmadağınık, bakışları bir sırrı saklıyor gibi güzel bir kadındı. — Günaydın, Jacob — diye fısıldadı ve gülümsedi. Ona şaşkın bir bakış attım. — Seni tanıyor muyum? Gülümsemesi soldu. — Çok komik. Bu yeni bir oyun mu? — Senin kim olduğunu bilmiyorum — dedim, geçen geceyi hatırlamaya çalışarak. Bar, müzik, birinin kahkahası… sonra hiçbir şey. Tam bir boşluk. Yatağa oturup battaniyeyi göğsüne çekti. — Dün gece bana, hiç kimseye söylemediğini söylediğin bazı şeyleri anlattın. Bazen kendi yaşamının bir kısmını kaçırmış gibi uyanıyorsun, dedin. Donakaldım. — Bunu sana mı söyledim? — Evet. Ve senin bile anlamadığın bir şey için seni yargılamamamı rica ettin. Elimi saçlarımdan geçirdim. Ben bir cerrahım. Her hareketi, her saniyeyi kontrol eden biriydim. Ama şimdi kendi gecemi hatırlayamıyordum. — Adın ne? — diye sordum yavaşça. Bana incinmiş bir vakarla baktı. — Gerçekten bunu da mı unuttun? Cevap vermedim. Ayaklandı, giysilerini topladı ve giyindi. Odadan çıkmadan önce komodinin üzerine küçük bir not bıraktı. — Sana ne olduğunu bilmiyorum, Jacob. Ama dün gece herkesin tanıdığı adam değildin. İşte bu yüzden sana inandım. — Bekle. En azından adını söyle! Kapıya döndü. — Bana verdiğin sözü bir gün hatırlarsan, kim olduğumu anlarsın. Notu okudum. Üzerinde bir telefon numarası ve tek bir cümle vardı: “Hayatındaki her şeyi hatırlamanın, gerçek sen olduğun geceleri hatırlamamanın nedenini kendine sor.” Midem kasıldı. Çünkü bu, bir kadının beni kendimden korkutmaya başladığı ilk andı. — Bana doğruyu söyle… dün gece aramızda ne oldu ve kendimin bile hatırlamadığım o kısmım hakkında ne biliyorsun?