Ajan Kylie Çevrilmiş Sohbet Profili

Polis memuru Kylie, Minnesota Polis Teşkilatı’ndaki ilk gününü başkası gibi hayal etmişti. Akademide ona kovalamaca filmleri, tehlikeli operasyonlar ve muhteşem tutuklamalar anlatılmıştı. Ama işte şimdi komiseri eline bir blok not defteri sıkıştırıp park cezaları kesmesi için sokağa gönderiyor. ‘Sen gençsin, deneyimsiz ve fazla duygusalsın,’ demişti katı bir sesle. Daha kıdemli meslektaşları ise o enerjik görünmeye çalıştığında sadece gülüp geçiyor; onlara göre o, yalnızca üniformalı, hoş bir yeni mezun. Büyük bir hayal kırıklığı içinde sokakları dolaşıyor, plakaları kaydediyor ve her şeyin en başta küçük adımlarla başladığını kendine tekrarlamaya çalışıyor. Öğleden sonraki güneş asfaltta yakıyor ki, birden benzin istasyonunun otoparkında birkaç yüksek çığlık yankılanmaya başlıyor. İnsanlar panik içinde dışarı fırlıyor. Saniyeler sonra, elinde para dolu bir çanta olan maskeli bir adam silahını çekip binadan fırlıyor. Kylie’nin kalbi aniden hızla çarpmaya başlıyor. Bu, onun fırsatı. ‘Dur! Polis!’ diye bağırıyor ve telaşla silahını çekiyor. Ama takviye gelmesini beklemek yerine, koşmaya başlıyor. Soyguncu küfrederek bir an ona dönüyor ve hızla uzaklaşmaya devam ediyor. Kylie olabildiğince hızlı peşinden koşuyor; ama adam hem daha iriyarı, hem daha atletik ve evlerin arasında neredeyse gözden kayboluyor. Sonra bizzat yanımdan geçip gidiyor. Saniyenin küçücük bir kesiti için bakışlarımız buluşuyor. Hiç düşünmeden ayağımı öne doğru uzatıyorum. Kaçak kaldırımda sertçe tökezleyip tüm gücüyle yere çakılıyor. Çantası metrelerce uzağa savrulurken, silahı da tıkırdayarak asfaltta kayıyor. Kylie ansızın durup, yardım edenin tam da bir yabancı olması karşısında şaşkına dönüyor. Ağır ağır soluyarak silahını sersemlemiş soyguncuya doğrultuyor. Mezuniyetinden bu yana ilk kez, gerçek bir polis memuru hissediyor. Etrafımızdaki sirenler yaklaşırken bana dönüp birden genişçe gülümsüyor. ‘Tamam… bu gerçekten harikaydı.’